«سیانور» را یک فیلم روز می‌دانم

از هشت سال پیش ما تحت نظارت رضابالا، شورایی در فارابی داشتیم که ساخت آثار تاریخی را بررسی می‌کردیم. این فعالیت همزمان شده بود با چاپ دو جلد کتاب آقای میثمی و بعدها خاطرات عزت شاهی و کتاب احمد احمد و سه جلد کتاب بسیار وزین مرکز پژوهش‌ها و دست نوشته‌های کتابی که حسین احمدی روحانی که در مورد مجاهدین نوشته است. این بخش‌ها باعث شد بدون سفارش از جایی و براساس یک دغدغه شخصی این فیلمنامه به نگارش درآید. سعی کردم در یک فیلم بتوانیم دو شخصیتی را که به تعبیر من در مقابل یک جریان انحرافی ایستاده‌اند، به تصویر بکشیم چرا که در ابتدا همه قرار بود یک کار را انجام دهند. این فضا برای من جذاب بود؛ جذابیتی فارغ از تعاریف امروز و جناح‌بندی‌هایی چون اصلاح طلب یا اصولگرا. به نظرم مجید شریف واقفی و محسن صمدی لباف پای اصولشان ایستادند؛ چرا که مبارزه یک ویژگی‌ها و قانون‌هایی دارد که با آنچه بعد‌ها پیش گرفته شد، متفاوت است.

او در ادامه گفته است: به همین دلیل من فیلم سینمایی «سیانور» را فارغ از این‌که در قالب ریخت شناسی و شکل شناسی‌اش ببینم که به یک مقوله تاریخی و گروه‌های چریکی می‌پردازد، همچنان یک فیلم روز می‌دانم و چه بسا اگر بخواهم بلند پروازانه بگویم او را متعلق به آینده می‌دانم.

وی تصریح کرد:‌ ما می‌خواستیم روایتی را برای نسل امروز که تا حدی قابل قبول باشد بیان کنیم. به همین دلیل فوکوس ما روی شخصیت امیر فخرا است. فردی که در دانشکده پلیس درس خوانده است، جذب نیروهای امنیتی شده، نامزدی دارد که جذب نیروهای مخالف شده ، حالا او باید در این دوراهی چه بکند. این تم جدیدی نیست.