منصوریان خوب میداند راه کوتاه قهرمانی در این جام میتواند چه عوایدی برایش داشته باشد. اول این که یک جام برای هواداران استقلال میآورد و دوم این که خودش را در تیم بیمه میکند. این الگو دقیقا الگویی است که علی دایی آن را در پرسپولیس اجرا کرد. او هرچند با این تیم به نایبقهرمانی لیگ برتر رسید، اما توانست دو بار پرسپولیس را قهرمان جام حذفی کند و هنوز هم که هنوز است با افتخار از آن حرف بزند.
به همین دلیل و با توجه به روند رو به رشد استقلالیها در جام حذفی، خیلی منطقی است که اولویت نخست آنها بالا بردن جام در این رقابت باشد. در لیگ برتر اختلاف با صدر جدول، هشت امتیاز است و هر بازی حکم فینال برای تیمهای لیگ برتری دارد. درضمن استقلال هنوز بازیهای سخت خودش را برگزار نکرده است و در بازیهای رودررو با تیمهای مدعی ممکن است امتیاز از دست بدهد، ولی داستان جام حذفی متفاوت است. آنقدر متفاوت که میتواند دست استقلال را در پایان رقابتهای این فصل فوتبال در پوست گردو نگذارد و هواداران این تیم را در نخستین سال حضور منصوریان در استقلال راضی نگه دارد. آبیها در مرحله یکهشتم باید مقابل صبا بروند که صمد مرفاوی را روی نیمکت خودش دارد؛ سرمربی سابق آبیها که او هم انگیزههای زیادی برای شکست دادن استقلال دارد. با همه این شرایط، استقلال فرصتی ایدهآل دارد برای این که در شرایط نابسامان این فصل (از دید بسیاری از کارشناسان) میانبر بزند و دستش از جام قهرمانی کوتاه نماند. منصوریان بخوبی این شرایط را درک کرده و به همین دلیل مثل برانکو خطر نمیکند و تا وقتی ملیپوشانش را در اختیار نداشته باشد به رقابت در این جام پا نمیگذارد.
آخرین تمرینهای تیم ملی فوتبال در سایه حمایت فوقالعاده مردم مکزیک
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....