هنوز هاردهای اکسترنال چند ترابایتی وجود نداشت و اصلا هارد خود کامپیوترها از 3/2 بیشتر نبود که این فلاپی دیسکها دست به دست میشد. نگاه به این روزها نکنیم که میتوانیم چندین فصل از سریالهای روز را به همراه فول آلبوم خوانندههای محبوبمان و البته فیلمهای مورد علاقهمان را همراه خود در یک میکرو اسدی در موبایلمان هر جا خواستیم ببریم، همین چند سال پیش تنها راه انتقال اطلاعات از جایی به جای دیگر فقط همین فلاپیدیسکها بود، آنهم نه اطلاعات، تنها در حد چند فایل ورد که اتفاقا اگر میخواستیم در چند جا از آنها استفاده کنیم مطمئنا دیگر کارایی نداشت. اما این فلاپیها آنقدر ماندند تا بخشی از نوستالژی یک نسل شوند.