نژادپرستی بالقوه!

اما بیشتر چهره‌های معروف و بازیگران که در زمان حمله به کشورهای اروپایی با انتشار عکس و متن با مردم این کشورها همدردی می‌کنند، در مقابل اتفاق بغداد سکوت کردند و از کنار آن براحتی گذشتند.

***

«اینجا خاورمیانه است و چیزی که در آن زیاد است، جنگ و کشتن و کشته شدن است». این جمله را زیاد شنیده‌ایم، آن‌قدر زیاد که برایمان مردن در خاورمیانه طبیعی شده است، اما چند ماهی است که ورق برگشته و داعش که در خاورمیانه خودی نشان داده بود، پا را فراتر گذاشته و شهرهایی که به عروس اروپا شهرت دارند را هم مورد حمله قرار می‌دهد و حالا انگار «کشتن و کشته شدن» در تمام دنیا دارد به امری ساده تبدیل می‌شود! و این عمق فاجعه است؛ عمقی که نشان می‌دهد کره زمین برای جان انسان‌ها و امنیت آنها جای مطمئنی نیست و مرگ می‌تواند در کمین هر کدام از آدم‌ها باشد! سیاه، سفید، بچه، مرد، زن، اروپایی، آسیایی و...

اما در این میان آنچه مهم است، نوع برخورد تک‌تک آدم‌ها با حملات تروریستی است. حالا دیگر وقت آن است که قبول کنیم مرگ یک خاورمیانه‌ای با یک اروپایی فرقی ندارد. حالا دیگر وقتش است، زمانی که اتفاق شومی مانند انفجار بغداد روی می‌دهد، برای کشته شدن این حادثه همان‌قدر دل بسوزانیم و متاثر شویم که وقتی مثلا بخشی از شهر پاریس یا نیس مورد حمله تروریستی قرار می‌گیرد و عده‌ای کشته می‌شوند. حتی آنهایی که در کودتای شبانه ترکیه هم کشته می‌شوند، فرقی با کشته‌شدگان اروپایی ندارند. واقعیت این است اگر بین کشته شدن آدم‌های بیگناه فرق قائل شویم، آدم‌های زلال و پاکی جلوه نخواهیم کرد و کلام آخر این‌که بهتر است با واکنش‌های انتخابی و گاهی منفعت‌طلبانه، ثابت نکنیم که درون هر کدام از ما یک نژادپرست بالقوه وجود دارد.