توسعه نفت و اقتصاد مقاومتی

انعقاد قراردادهای جدید نفتی ایران پس از سال‌های طولانی تحریم، آن هم در سالی که «اقتصاد مقاومتی» نام گرفته است را می‌توان تلاقی مبارکی دانست .

نفت در سال‌های گذشته همواره به دلیل آن که عاملی بیرونی تلقی می‌شد، اقتصاد ایران را رنج داده است. در حقیقت چون فرزند ناخلفی والد را همیشه آزرده و با افزایش و کاهش قیمت و تاثیری که از عوامل بیرونی می‌گرفت، چنان اقتصاد را تحت فشار قرار داده است که بحران در بزنگاه‌ها روی خود را به تمام ارکان جامعه نشان داده است. حالا در شرایطی ایران به استقبال قراردادهای تازه می‌رود و شرکایی تازه را دعوت می‌کند که سرفصل‌های اقتصاد مقاومتی در حال تدوین است و اتفاقا تمام بخش‌های تصمیم‌گیری درصددند راه خطر دوباره را بر اقتصاد بسته و امکاناتی را فراهم کنند تا دوباره تحریم یا هر عامل بیرونی دیگر قدرت مانور و ایجاد مضیقه را نداشته باشد. انعقاد قراردادهای جدید نفتی و پا گرفتن پروژه‌های تازه عمرانی را می‌توان دریچه‌ای تازه برای اجرایی شدن اقتصاد مقاومتی در ایران دانست. اگر به مفاد برنامه‌های پیشین در این حوزه عمل و کارهایی که در داخل قابل انجام است به پیمانکاران داخلی و بخش‌های مختلف ارجاع شود، بدون تردید کسانی که در این سال‌ها با کندی و توقف پروژه‌های عمرانی زیان‌های هنگفت دیدند و با تعدیل گسترده نیرو روبه‌رو شدند، می‌توانند دوباره سر پا بایستند و چرخ‌های اقتصاد را به حرکت درآورند.

نفت در یک صد سال اخیر تاثیر فراوانی بر سرنوشت اقتصادی و سیاسی ایران به‌جا گذاشته است. در حقیقت می‌توان شرایط امروز را نتیجه نقش پررنگ نفت در این اقتصاد و سیاست دانست، اما بدون تردید در آخرین سال‌های این سده نیز نقشی مهم را ایفا خواهد کرد. هر چند دولت با قدرت، کاهش وابستگی بودجه به نفت را دنبال می‌کند و قصد دارد در این حوزه موفقیت‌هایی را کسب کند تا آرزوهای قدیمی جامه‌عمل بپوشند، می‌تواند افزایش توان داخلی در حوزه پیمانکاری فعالیت را مد‌نظر قرار دهد تا اقتصاد وابسته به نفت به اقتصاد مبتنی بر نفت تغییر شکل دهد و به جای آن که پول نفت سرنوشت ایران را تعیین کند، توسعه نفت، اشتغال کشور را افزایش داده و سرشت اقتصادی ایران را متفاوت از گذشته نماید. باید این بزنگاه مهم را دریافت تا بتوانیم در حوزه‌های مختلف اقتصادی شاهد پیشرفت و شکوفایی باشیم.

روح‌الله رضایی آدریانی

کارشناس انرژی