مردی برآمده از عمق اقیانوس

این عبارات شهید دکتر مصطفی چمران درباره مردی است که به واسطه حضور در ستاد جنگ‌های نامنظم و انجام عملیات‌های برون‌مرزی علیه رژیم بعث چند روزی از او بی‌خبر بودند و حتی گمان کردند او به شهادت رسیده است اما گزارش‌های بعدی حاکی از اسارت علی‌اکبر ابوترابی‌فرد در 26 آذر 1359 بود. به‌واسطه همان گمان اولیه،یادداشت شهادت ابوترابی فرد به قلم دکتر چمران در روزنامه کیهان سه‌شنبه 9 دی 1359 منتشر شد. شهید چمران بدرستی از اوصاف و ویژگی‌های مردی گفت که همواره با خلق و خوی پسندیده زبانزد کسانی بود که با او سال‌ها در دوران اسارت و نمایندگی مجلس محشور بودند.

این عالم دینی در عین صلابت و قاطعیت در دوران مبارزه با رژیم شاه و دوران اسارت، نگاهی انسانی و لطیف به محیط پیرامون داشت، از این رو در سال‌های جانکاه اسارت با همان نگاه پرمهری که داشت، تکیه‌گاهی برای دیگر اسرا محسوب می‌شد. سال‌ها اسارت با تحمل روزهای سخت و دردآوری که جز شکنجه و ضرب و جرح و شتم چیزی نداشت، گذشت و در سال 68 او همراه سایر آزادگان به میهن بازگشت. سید اهل خستگی نبود و با وجود مرارت‌های فراوانی که کشیده بود سنگر دیگری را برای خدمت انتخاب کرد و به عنوان نماینده ولی‏فقیه در ستاد امور آزادگان و نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی در دوره چهارم و پنجم ایفای نقش کرد.

ابوترابی فرد روز 12 خرداد 1379 بر اثر سانحه رانندگی جان به جان آفرین تسلیم کرد. با این اتفاق مردی که از اقیانوس آمده بود، گویی دوباره در عمق اقیانوس آرام گرفت.

فتاح غلامی - سیاسی