میقات در عرفات میثاق در عرفه

عرفات مکانی است محدود و گناهانی که باید در آن اعتراف کرد ، نامحدود.و عرفه زمانی است محدودتر و معرفتی که باید کسب شود نامحدودتر.

کد خبر: ۸۵۵۶۸

ولی خدای عرفات و عرفه ، «اعظم من کل عظیم» و «ارحم من کل رحیم» و خدای اعطاکننده برکت و «مضاعف الحسنات» است . به محدودیت و نقص خودتان و به گذرا بودن عرفه ننگرید به عظمت خدایی بنگرید که «رب کل شیئ» است و اراده اش تعلق گرفته است که گناه را هرچه بزرگ و بی شمار باشد ، در این مکان ببخشاید و معرفت را هر قدر عمیق و لطیف باشد ، در ظرف جان متقاضیان بچکاند. عرفات محل اعتراف و ریزش گناهان است و عرفه ، محل حلول معارف الهی . آیا امر اعتراف و بخشایش و جوشش معرفت باید بدون اراده ما و یکطرفه باشد؛ ما انسان راحت طلب حتی مغفرت و معرفت را بی زحمت و رایگان می خواهیم . ولی عزیزان من ، در تمام دعاها و زیارات خطاب به اسوه های بشریت می گوییم : «اشهد انک جاهدت فی الله حق جهاده» یعنی «من شهادت می دهم که تو ای پیامبر ، ای امام نهایت تلاش خودت را برای به دست آوردن معرفت ، و برای پرهیز از گناه و برای اعتراف و برای کسب لیاقت بخشایش به کار بستی و با این همه ، بقیه کارها را به خدا تفویض کرد و به او و نه به غیر او امید بستی». امام حسین (ع) در این روز با چشمانی اشکبار، یک دور اعتقادات خود را بازگو می کند ، از شهادتین گرفته تا اعتراف به دریافت نعمتهای جسمی و روحی ، مادی و معنوی ، و این شهادت را نه فقط با زبان ظاهر که با حقیقت ایمان و اعتقاد درونی ، از مکنونات دل ، با خطوط چهره ، با مجاری تنفسی ، با صداگیرهای پرده گوش ، با ریشه های دندان ، با مفاصل و اعضا با کلیه بافتها و نسوج داخلی و در یک کلام ، با تک تک سلولهای بدن بیان می کند. قرائت و روخوانی دعای عرفه امام حسین (ع) یا امام سجاد (ع) کافی نیست ، باید با حسین (ع) و سجاد (ع) همسو و هم عقیده شوی ، باید بتوانی کلمات حسینی آن دعا را از دل خود بیرون بکشی و به نحوی که خدای منان بپذیرد که این تویی که چنین اعتقادی داری و این تک تک سلولهای توست که فریاد توحید سر داده است عزیز من ، دعا نخوان ، دعا کن ، دعا را خودت بسرا ، نمی گویم دعای امام حسین (ع) را کنار بگذار و خودت با زبان خودت دعا کن ، نه ، دعای امام حسین (ع) را نخوان ، دعای امام حسین (ع) را از زبان خودت به خدا عرضه کن ! و تو نیک واقفی که خدا را نمی توان فریفت و آن دانای ضمایر و مکنونات بهتر از هر کس می داند که در عمق دل تو چه می گذرد و آنچه بر زبان تو جاری است چقدر از دل برآمده است و چقدر روخوانی و لقلقه جملاتی عربی است بعضا مفهوم و بعضا حتی برای قاری هم نامفهوم . بعد از حدود 40 مورد ذکر اعضاء و جوارح و قوای ظاهری و باطنی ، امام چه می گوید و ما چه خواهیم گفت؛ آیا جمله ذکر شده امام از عمق جان ما هم برخواهد خاست؛ امام فرمود: خدایا! اگر هزاران سال عمر دهی و همه را تا نهایت ، تلاش کنم که بتوانم شکر یکی از نعمتهای تو را ادا کنم ، نمی توانم . ظرف همه در عرفات پر می شود ، مواظب باش به جای اقیانوس به یک قاشق چایخوری بسنده نکنی. گر گدا کاهل بود تقصیر صاحبخانه نیست. سعی کن دعا را قبل از عرفه مرور کنی و تلاش کن با فهم نسبی مفاهیم بلند آن ، در لحظات طلایی عصر عرفه که دعا را به صورت گروهی در کاروان می خوانی ، یک به یک کلمات و خواسته های مندرج در دعا را بطلبی و بخواهی ؛ دعا. خواستن است نه خواندن و قرائت کردن . حضرت امیر مومنان (ع) می فرماید: «خیرالدعاء ماجری من قلبک علی لسانک» بهترین درجه دعا آن است که مفاهیمی که بر زبانت جاری می شود از قلب و عمق جانت جوشیده و درخواست شده باشد. این شما و این عرفه و دعاهای بلند آن.