این در حالی است که در مطالعات پیشین، این الگو بهطور ذاتی توصیف شده بود و به نظر میرسید مادر یا نوزاد در تلاش هستند براساس این الگوها چنین تعاملی را برقرار کنند. بنابراین براساس مطالعات اخیر میتوان نتیجه گرفت نوزادان حتی پیش از چهار ماهگی نیز تصادفی نمیخندند و در واقع خندیدن ابزاری برای برقراری تعامل نوزاد با اطرافیان است.
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛