برای نگار یمنی
ادبیات شیرین است، این همه شعر و قصه که قند توی دل آدم آب میکنند، دستت را میگیرند و میبرندت تا رویا و خیال، اما همین ادبیات گاهی از پس چندین قرن آنقدر با زندگی امروز پیوند میخورد که آن حلاوت جایش را به تلخی و گزندگی و حسرت میدهد. همین دیشب داشتم ابوسعید ابوالخیر میخواندم و این رباعی جاودانهاش:
گر در یمنی چو با منی پیش منی
گر پیش منی چو بیمنی در یمنی
من با تو چنانم ای نگار یمنی
خود در غلطم که من توام یا تو منی
این نگار یمنی که برخی نوشته و گفتهاند که خطابش اویس قرنیست، مگر فقط در همان قرن چهارم و پنجم محدود میماند، مگر میتوان خواند و یاد جنایاتی نیفتاد که امروز این مردم و اهل یمن را فراگرفته است؛ مردمی که نقل است پیامبر دربارهشان فرمودهاند: «اهل یمن دلهایشان نرم و قلبهایی سرشار از مهربانی دارند، ایمان، یمنی و حکمت، یمانی است»
دلهای نرم و قلبهایی سرشار از مهربانی که امروز زیر بمبهای خوشهای متجاوزان سعودی طعم تلخ زندگی را میچشند، یمن فارغ از همه تماشاهای سیاسی، برای آنها که علاقهمند به فرهنگ و ادبیات و هنر هستند یک تمدن و تاریخ کهن و الهامبخش زیبایی است؛ زیبایی که به قول سهروردی نخستین تجلی خداوند است و آنها که درکی از زیبایی، فرهنگ، توحید و خداشناسی ندارند، دندان تیز کردهاند به توحش و کشتار در این خاک و نمیگذارند این نگار یمنی بدرخشد همچنان در تاریخ.
سینا علیمحمدی
گروه فرهنگ و هنر
گفت و گو
