نمایش رادیویی به حاشیه نرفته است

به اعتقاد من، نمایش رادیویی به حاشیه نرفته است، حتی مثل هر چیز دیگری در جامعه نسبت به 30 تا 40 سال قبل رشد خوبی چه در محتوا و چه در ساختار داشته‌ایم و سازندگان نمایش‌های رادیویی در این سال‌ها سعی کردند نمایش‌های تاثیرگذاری برای شنوندگان تهیه کنند.

متون بخشی از نمایش‌های رادیویی از آثار خارجی تنظیم می‌شود و برخی دیگر از آثار داخلی و باید اعتراف کنم که همیشه روی متون خوب نمایشنامه‌نویسان جهان کار می‌شود. البته برخی متون ایرانی هم با آثار خارجی برابری می‌کند و حتی بهتر است. کافی است نویسندگان داخلی وقت بیشتری بگذارند، آن وقت شاهد شاهکارهای زیادی خواهیم بود.

یک نمایش رادیویی باید درام داشته باشد تا قصه‌اش مخاطب را جذب کند، داستان‌ها و شخصیت‌های آن باید کشش لازم را در مخاطبان ایجاد کند. البته مولفه‌های زیادی هست که یک متن را برای اجرا در رادیو مناسب می‌کند یا زمینه را فراهم می‌کند تا کارگردان بتواند آن را برای شنیده شدن بسازد که در این نوشته کوتاه نمی‌توان به همه آنها پرداخت.

اما به یقین می‌توانم بگویم همین حالا هم شنیده‌های من در خیابان‌های شهر، دانشگاه و مجامع مختلف حکایت از آن دارد که شنونده رادیو کم نیست؛ به‌خصوص تعداد شنوندگان بخش نمایش‌های رادیویی. به دلیل این‌که رادیو سهل‌الوصول‌تر است و ارتباط با آن راحت‌تر.

مخاطب می‌تواند در هر شرایط و در هر جایی شنونده رادیو باشد، ولی برای دیدن تلویزیون باید وقت بگذارد، پای تلویزیون بنشیند و متمرکز شود. در شرایط کنونی فرصت زیادی برای دیدن برنامه‌های تلویزیونی برای مردم نمانده است. گرچه آمار دقیقی از میزان مخاطبان رادیو ندارم، اما فکر می‌کنم کم هم نیستند و بعید می‌دانم چیزی که درباره به حاشیه رفتن نمایش رادیویی می‌گویند، درست باشد.

برای من این مهم است که نتیجه کارم برای کسانی که مخاطبش هستند، آموزنده باشد. بهترین شیوه برای آموزاندن و فرهنگ‌سازی، استفاده از شیوه آموزش غیرمستقیم است، حتی برای ایجاد تزکیه در روح انسان‌ها باز نمایش بهترین عملکرد را دارد. یک نمایش درست با ساختار مناسب و مبتنی بر یک متن اصولی بیشتر از هر چیز دیگری می‌تواند برای مردم جامعه آموزنده باشد.

صدرالدین شجره

نویسنده، کارگردان و بازیگر