جشن سلام؛ شما هم دعوتید

همه انگار سال هاست هم را می‌شناسند و به همین خاطر هیچ‌کس غریبه یا غمگین نیست و هر که در جشن شرکت کند تا مدت‌ها حال و هوایش تغییر می‌کند و لبخند روی لب‌هایش کمرنگ نمی‌شود. اینها که گفتیم آرزو یا رویا نیست؛ دیده‌های مان از «جشن سلام» مازندرانی‌های تهران در سال‌های گذشته است. آنها هر سال در اواخر فروردین، به مناسبت نوروز و برای آشنایی و تجدید دیدار، جشن می‌گیرند و امسال هم مراسم‌شان پابرجاست و خوش به حال همه آنهایی که پنجشنبه این هفته از ساعت 16 تا 20 به پارک آب و آتش می‌روند تا در شادیشان، شریک شوند. هر سال علاوه بر همه مازندرانی‌های مقیم پایتخت مثل رامسری‌ها، سوادکوهی‌ها، تلارپی‌ها، آملی‌ها، بابلی‌ها، کجوری‌ها و تنکابنی‌ها که خودشان را حتی از دورترین نقاط شهر به محل برگزاری جشن می‌رسانند، تهرانی‌های زیادی هم به مراسم «سلام» می‌پیوندند. شرکت‌کنندگان در این جشن می‌خواهند به بقیه ثابت کنند برای شاد بودن لزوما جیب‌های پر یا بریز و بپاش آنچنانی لازم نیست. آنها اعتقاد دارند برکت، در جمع است و شادی هم مانند غم، واگیر دارد. پس چرا به جمعی شاد نپیوندند و نور و لبخند و انرژی را از آن جذب نکنند و به زندگی خودشان و آدم‌های اطراف‌شان باز نتابانند؟ ایران ما، 31 استان دارد که هر کدام آداب و رسوم، خوراک، پوشاک، موسیقی و گویش مخصوص به خود را دارند و کاش سنت مازندرانی‌ها، به مردم استان‌های دیگر هم سرایت کند و آنها هم مراسمی از این دست را بویژه در پایتخت و کلانشهرها، برگزار کنند تا در پوشش برپایی جشن، علاوه بر افزایش نشاط اجتماعی، هویت فرهنگی‌شان را تقویت کنند، شرایطی برای آشنایی خانواده‌ها و جوان‌های آماده ازدواج‌شان فراهم کنند، از دغدغه‌های هم با خبر شوند و تا جایی که ممکن است برای حل مشکلات یکدیگر گامی بردارند. بگذریم از این‌که با این کار پیوندهای اجتماعی شان را گسترش می‌دهند و فرهنگ‌شان را به دیگران می‌شناسانند.

مریم یوشی‌زاده / جام‌جم آنلاین