یک رسالت تاریخی پیش روی «ملت»

انتقادهای امام و رهبر معظم انقلاب صرفا در دو مورد کلی صورت گرفته است: اولا در جایی که ارزش‌های بنیادین اعتقادی مورد خطر قرار گرفته و دوم زمانی که حق‌الناس و مطالبات عمومی مورد بی‌توجهی قرار گرفته است. جز در موارد اینچنینی، دولت‌های جمهوری اسلامی به شکل مداوم از حمایت‌های رهبر نظام برخوردار بوده‌اند و رهبر معظم انقلاب حتی به داشتن چنین خط‌مشی‌ای تصریح کردند: «بنده همیشه از دولت‌ها حمایت کرده‌ام؛ امام (رضوان اللَّه تعالی علیه) هم در هر برهه‌ای، از دولت‌ها و روسای قوه مجریه و مسئولان دولتی حمایت می‌کردند. دلیلش هم واضح است؛ چون عمده‌ بار اداره‌ مدیریت کشور برعهده قوه مجریه است و نظام باید از قوه‌ مجریه، از رئیس‌جمهور، از مسئولان و از وزرا، حمایت کند. امام هم حمایت می‌کردند.» (بیانات در تاریخ دوم شهریور 86) بنابراین نامگذاری امسال و بیانات رهبری در پیام نوروزی‌شان و دعوت مردم به اعتماد و همراهی با دولت، همسو با این سیاست پایدار در تاریخ جمهوری اسلامی است.

اما این سیاست پایدار در سال جاری اقتضائات و نمودهای تازه‌ای یافته است تا جایی که عنوان سال نیز براساس همین خط‌مشی تعیین می‌شود. ملت، که در شعار سال، به همراهی و اعتماد با دولت دعوت شده است، هویتی است به وسعت و گستره نام ایران. این نام در طول تاریخ از حیث فرهنگی درخشش خاصی دارد، ولی به لحاظ سیاسی، تا پیش از انقلاب اسلامی، مدت‌ها بود که جایگاه چندان قدرتمند و تعیین‌کننده‌ای میان قدرت‌های جهان نداشت. پس از انقلاب، نظام نوپای جمهوری اسلامی شروع به شکل‌گیری و روییدن کرد و با وجود اقدامات متعدد قدرت‌های بزرگ برای قطع کردن این نهال، با تکیه بر فرهنگ غنی اسلامی ـ شیعی و نیز پایگاه مردمی، به رشد خود ادامه داد و با هشت سال مقاومت در برابر جنگ تحمیل شده از سوی صدام و متحدان غربی، شکوهی تمام‌عیار آفرید.

اما در سال گذشته وقایعی رخ داد که نام ایران از حیث سیاسی شکوهی بی‌بدیل در تاریخ معاصر یافت. چند مورد از مهم‌ترین این وقایع عبارتند از:

1ـ مذاکرات فشرده و طولانی هسته‌ای با قدرت‌های جهانی و پذیرش حق ایران برای استفاده صلح‌آمیز انرژی هسته‌ای؛ حقی که تا پیش از این غرب عملا حاضر به پذیرش آن نبود. قدرت دیپلماتیک ایران حتی باعث شد میان متحدان و شرکای سیاسی غربی شکافی کم‌نظیر رخ دهد. در اهمیت این دستاورد همین بس که آمریکا بعد از جنگ جهانی دوم برای هیچ برنامه دیپلماتیکی در این اندازه وقت صرف نکرده است و در نهایت کاخ سفید اعتراف کرد که قدرت و غیرت مردم ایران ما را مجبور به مذاکره کرد.

2ـ الگوگیری مبارزان عراقی و سوری از ایران و تاثیر تعیین‌کننده مستشاران نظامی ایران در نبرد علیه داعش در عراق و شام؛ یعنی علیه دشمنی که بیش از ایرانیان، شهروندان غربی طالب مرگ و نابودی آنها بودند. اگر زمانی رسانه‌های غربی سپاه پاسداران را به ناحق در فهرست گروه‌های تروریستی قرار می‌دادند، در سال گذشته راهی جز اعتراف به این نداشتند که برخی فرماندهان سپاه، قهرمانان مبارزه علیه افراط‌گرایی اسلامی هستند.

3ـ راهپیمایی عظیم روز اربعین و تاثیر ایرانیان در شکوه این راهپیمایی و نیز تامین امنیت آن. نام ملت ایران و نظام جمهوری اسلامی ایران سال گذشته در ایام منتهی به اربعین با رویدادی گره خورد که وقوع آن در ناامن‌ترین کشور جهان چیزی شبیه یک معجزه بود.

بنابراین اگر شکوه نام ایران پس از حماسه بی‌بدیل رزمندگان در جنگ تحمیلی موجب غرور ملی ایرانیان بود، وقایع سال گذشته موجب شد شهروندان کشورهای غربی نیز در عین مشاهده شکوه و قدرت نظامی و دیپلماتیک ایران، نسبت به این قدرت، حسن‌ظن و نگاهی مثبت پیدا کنند. رویدادهای سال گذشته آغاز درخشش ایران در عرصه‌های مختلف سیاسی، اقتصادی و فرهنگی است. این حرکت نیازمند تقویت وحدت داخلی است و نماد وحدت داخلی، دولتی قدرتمند است. بنابراین موقعیت فعلی، موقعیتی استثنایی است که دولت برای تحقق برنامه‌های خود، نیازمند حمایت و همراهی بیش از پیش از سوی ملت است. در این جا دولت هرچند در چهره افرادی خاص که طبیعتا هر یک گرایش‌های سیاسی خاصی داشتند، شناخته می‌شود، ولی ماموریت تاریخی این دولت، متعلق به هیچ گرایش سیاسی نیست، بلکه متعلق به نظامی است با عمر 37 سال با پشتیبانی و حمایت ملتی با هویتی غنی‌تر از تاریخ مکتوب. بنابراین حمایت از دولت، حمایت از فرد یا افرادی خاص نیست و نامگذاری سال به نام ملت و دولت، حرکتی نمادین در مسیر تثبیت وحدت ملی.

برای رسیدن به این هدف، ملت ایران باید به پرهیز از اموری که مانع تحقق این هدف است، توجه کنند. رهبر معظم انقلاب افراط‌گرایی را از موانع وحدت ملی قلمداد کردند: «نباید اجازه داد برخی جریان‌ها با ترویج افراط‌گرایی مذهبی و اختلاف‌افکنی میان مذاهب اسلامی، وحدت ملی را منهدم کنند.» (بیانات در تاریخ بیستم فروردین 93) و افراط‌گرایی اسلامی، محوریت دادن به آموزه‌های اصیل اسلامی نیست و بلکه پافشاری و بزرگنمایی تفاوت‌های مذاهب اسلامی و دامن زدن به اختلافات و ایجاد کینه است. امید می‌رود که با توجه به این نکات، ملت شریف ایران بیش از هر زمان دیگری نماد پایداری، مهرورزی، عدالت‌خواهی و آزادگی و عزت و قدرت در جهان باشند.