نگاه هفته
همیشه راه بهتری هم هست
این گلایه صنفی از سریالها و فیلمهای سینما و تلویزیون به بهانه توهین و تهمت بعضی آثار به آنها هم کمکم برای خودش دارد، داستان بلندبالایی میشود. قبلتر در همین ستون درباره اینکه واکنشها باید قانونمند و متعارف باشد، اشارهای کرده بودیم، اما همچنان که پیشبینی میشد ـ و سنت این سالهای برخی از اصناف شده ـ کار، بیش از اینها کشدار شد و مجادله بر سر سریالی که مضمون و اهداف آن کاملا روشن است با جبههگیریهای مغرضانه به درازا کشید اما واکنش انبوه مخاطبان و نیز درایت مدیران سازمان صدا و سیما پاسخ مناسبی به این موضعگیریها بود.
اینکه گروهی یا صنفی به محتوا و شکل یک اثر سینمایی و تلویزیونی اعتراض داشته باشد، البته جدید نیست.گرچه در کشور ما به نظر میرسد یکی از سادهترین راهها برای اعلام وجود کردن و زنده بودن و نیز اندازه مهم بودن یک صنف، همین اعتراض به محتوای آثار سینمایی و تلویزیونی است، زیرا به سادهترین و کمهزینهترین شکل ممکن مسئولان آن صنف را برای چند روزی در فضای رسانهای کشور مطرح میکند و فارغ از نتیجه نهایی آن اعتراض، یک پیروزی برای مسئولان آن صنف محسوب میشود وگرنه کیست که نداند، یک اثر طنز ـ که هنگام ساخت فیلمنامهاش بر اثر همین فشارها بازنویسی، پالایش و بیخطر شده ـ اساسا تعریفی مستقل از آن چیزی دارد که مسئولان محترم آن صنف تلاش میکنند، القا کنند.
میگویند طنز اغراق و غلو در موقعیتها، شخصیتها، رفتارها و گفتارهاست و با این مصالح تلاش میکند، مخاطب را بخنداند. هر نویسنده طنزی هم برای این کار به دنیای پیرامونش مراجعه میکند و آنها را با عنصر تخیل درهم میآمیزد و در مقابل دیدگان مخاطب میگذارد. مخاطب هم میداند آنچه میبیند حقیقت نیست. درواقع این بازیای است که مخاطب و سازندگان اثر قواعد آن را بخوبی میشناسند، یک بازی دوطرفه جذاب که برخلاف نظر بعضی، جنبه تخریبی ندارد.
با تمام اینها به نظر میرسد برقراری دیالوگ بین پزشکان و مسئولان میتواند نتایج بسیار مفیدتری چون اعتراضهای رسانهای داشته باشد.
مهدی غلامحیدری
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
مرور بزرگ ترین جنجال های تاریخ جام جهانی (8)
«رسوایی خیخون»، ننگ ابدی آلمان و اتریش شد
گفت و گو
