ای برادر صورت زیبا بیار

بعضی‌ها هستند که پیرو بیت «صورت زیبای ظاهر هیچ نیست/ ای برادر سیرت زیبا بیار» کلا بی‌خیال ظواهر شده‌اند و به زعم خودشان چسبیده‌اند به سیرت زیبا، که گرچه سیرت حرف اول را می‌زند، ولی آنچه همه، اول کار رصد می‌کنند، صورت است!

یک وقتی آدم سوار اتوبوس می‌شود یا این‌که بعضا در خیابان قدم می‌زند، یا این‌که توی صف نانوایی ایستاده است یا به هزار و یک دلیل پایش به اجتماع باز می‌شود و چشمانش به جمال جماعت شهروندان روشن. حالا این همنوعان که همه مثل هم نیستند، طبیعی است، مثل پنج انگشت دست، اما در این بین بعضی‌ها خیلی ناهمگونند. یعنی اصلا به انگشت شباهت ندارند و از نظر ظاهر تعطیل تعطیلند!

گفته‌اند آنچه بر زبان می‌رانی، هویت و شخصیتت را بازگو می‌کند، ولی نگفته‌اند که اگر لباس مناسب بپوشی و به سر و وضعت برسی، زیبایی‌های درونی‌ات دچار خدشه می‌شود. آخر یک نفر نیست به بعضی‌ها بگوید، دور از شأن یک انسان متمدن قرن بیست و یکم است که لباس ژولیده بپوشد و صبح شنبه اتونکشیده و چروک و درب و داغان حال همه کارمندان و ارباب رجوع را بگیرد. البته این فقط شامل حال کارمندان نمی‌شود، کلا در سطح شهر که رفت و آمد کنید، آدم‌های بی‌توجه به صورت ظاهر کم نیستند! و از این بدتر این‌که بعضی‌ها این بی‌توجهی را ملاک برتری و بی‌ریایی و شور عارفانه و مسلک بی‌تکلفی می‌دانند و این وامصیبت است.

صورت ظاهر آدم‌ها، نقطه آغاز برداشت‌های دیگران است. نه این‌که به هر سازی دیگران زدند باید رقصید ولی رعایت نکات کوچکی در باب توجه به ظاهر، جزء شروط اولیه زندگی اجتماعی است! بعضی‌ها جوری در اجتماع تردد می‌کنند که انگار از عصر حجر آمده‌اند و غارنشینی پیشه آبا اجدادی‌شان بوده است.

شانه زدن مو، پوشیدن لباس تمیز و اتوکشیده و زدن چند «پیس» ادوکلن، نه سیرت باطن را خط‌خطی می‌کند و نه تجملات ظاهر را بسط می‌دهد. صورت ظاهر، داشتن، بر و روی خوشگل و زیبا نیست، که هر انسانی از نوعی زیبایی برخوردار است و برای خودش منحصربه‌فرد؛ بلکه صورت ظاهر همان مرتب چیدن ویترین است! چیزی که پیر و جوان نمی‌شناسد و در هر سن و جنسی یک باید عام است.

این را بدانید، آنها که بعد از گذشت دوران کودکی، دیگر برای خریدن لباس نو شوق و ذوق ندارند غیرطبیعی‌اند! چرا که ذات آدمی خواهان زیباپوشی و نوپوشی است. آنها که برایشان عید و غیرعید فرقی ندارد، آنها که مرتب ظاهر شدن در اجتماع را جزو تکلفات نامعمول و اضافی به حساب می‌آورند، آنها که تنبلی مفرطشان را با بی‌توجهی به ظاهر و پرداخت به باطن ماستمالی می‌کنند، باید بدانند که تاثیر مثبتی که ظاهر مرتب و موقر در ذهن اطرافیان و همنوعان دارد، نصف راه پرداختن به سیرت است.

مریم تجلی