دیدارهای اجباری و حرف‌های تکراری

خود حقیر سراپا تقصیر تا پیش از نوروز امسال ـ که ازدواج کردم و جمع کثیری از مهمانان عزیز نوروزی را از نگرانی درآوردم ـ تصمیم داشتم، در آغاز تعطیلات روی یک برگه A4 با فونت درشت این چند جمله را بنویسم و زحمت مهمانان عزیز را کم کنم؛ 1 ـ هنوز ازدواج نکردم. 2 ـ ببخشید، موقعیتش هنوز پیش نیامده. 3 ـ فعلا قصد این کار را ندارم. 4 ـ هنوز روزنامه نگارم و در روزنامه جام‌جم کار می‌کنم. 5 ـ بله، همه 13روز را تعطیلیم.»

اینها که شوخی است، اما بالاغیرتا بعضی دیدوبازدیدهای نوروزی همین قدر رقت‌انگیزند و متاسفانه تعطیلات نوروز در ذهن من ـ و فکر می‌کنم خیلی آدم‌های‌دیگر ـ با همین دید و بازدیدهای بی‌روح گره خورده است. حالا هزاری هم بعضی از شما معتقد باشید که این کار صله‌رحم است و نباید زیر آبش را زد. درست است، آن دیدوبازدیدهایی که صله رحم است و از روی محبت، به کنار، اما خداوکیلی چه صله‌رحمی، چه کشکی؟ این ماراتن بدو بدوی از سر وظیفه و بی‌روح کجایش صله‌رحم است؟ باز خدا را شکر حالا بهتر شده، قدیم‌ترها مد بود که جماعت از نبود میزبان در منزل ذوق زده می‌شدند و سرخوش از این ‌که یکی از ردیف‌های جدول دید و بازدید تیک خورد، برایش پیغام می‌گذاشتند که آمدیم، تشریف نداشتید، رفتیم! الان هم اگرچه کسی این کار را نمی‌کند، اما روح عمل در برخی موارد همین قدر زشت و آزاردهنده است. راستش را بخواهید، از خدا پنهان نیست از شما چه پنهان که من درست به همین دلیل از تعطیلات عید متنفرم و همین طور از دیدارهای سالی یک بار اجباری و حرف‌های صدتا یه ‌غاز تکراری و محبت‌های مصنوعی... .

عباس رضایی ثمرین