تئاتر باید مخاطب تربیت کند

چه شد که بازی در نمایش «غبار» را پذیرفتید؟

مهم‌ترین دلیل این که برای یک کار تئاتری دعوت شدم. تئاتر حرمت دارد و خوشحالم که وقتی پس از سال‌ها به صحنه تئاتر بازگشته‌ام، در تئاتری بازی می‌کنم که پشتوانه اعتقادی هم دارد و از روش‌های اجرایی سنتی بهره گرفته است. این اثر در واقع به نوعی در حوزه معرفت دینی بوده و همین موجب می‌شود هم برای ما و هم برای مخاطب ارج و قرب بیشتری داشته باشد.

همان طور که گفتید مدت‌ها روی صحنه تئاتر حضور نداشتید. به چه دلیل این مدت از تئاتر دور بودید؟

بازی در نمایش «غبار» برای ما که اهل کار هستیم و دوست داریم بتوانیم در کارهای خوبی روی صحنه برویم، فرصت تنفس است. مدتی است امکان فعالیت برایمان وجود ندارد و سلیقه، تفکر و نگاهمان متفاوت است. فرصت کاری چندانی وجود ندارد و از این رو فرصت‌هایی چون بازی در این نمایش مغتنم است.

بازیگری شغل شماست. وقتی فعالیت چندانی نداشته باشید به چه کارهایی می‌پردازید؟

طبیعتا بیکاری می‌تواند با خودش افسردگی بیاورد، اما خودم را با مطالعه و تحقیق و پژوهش سرگرم می‌کنم؛ زیرا اگر بخواهی تن به انزوا بدهی و از جامعه دور بشوی، نگاه انسان به مسائل نادرست خواهد بود و دچار اشتباهات جبران‌ناپذیری خواهد شد.

یکی از معضلات تئاتر کشور از گذشته تاکنون بحران مخاطب بوده است. به نظر شما چرا غبار با بحران مخاطب مواجه نیست؟

تئاتر باید خودش تماشاچی تربیت کند و موضوعات را به شکلی مطرح کند که مردم با آن ارتباط برقرار کنند. اکنون ما شاهد حضور خانواده‌ها در تالار وحدت هستیم. البته دیگر اقشار هم در سالن حضور دارند اما همین که خانواده‌ها به صورت جمعی و همه با هم پا به سالن نمایش می گذارند، اتفاق خوبی است. امیدوارم برنامه‌ریزی‌های لازم برای تربیت مخاطب تئاتر، حراست از مخاطبان و همچنین حراست از حضور آنها انجام شود. البته می‌دانم آقای مرادخانی، معاون هنری ارشاد در حال برنامه‌ریزی برای این موضوع هستند و ان‌شاء‌الله این اتفاق بزودی رخ می‌دهد.

زینب مرتضایی‌فرد‌ /‌ گروه فرهنگ و هنر