اصولگرایان انتقاد از درون

انتقادات درون جبهه اصولگرایان ، گاه و بیگاه در روزنامه ها و پایگاه های اینترنتی بازتاب داده می شود. عملکرد دولت ، انتصابات ، تصمیمات ، برنامه ها و... گاه با حملات تند روبه رو می شود.

کد خبر: ۷۷۲۷۹

بعضی از سایت های منتسب به جبهه دوم خرداد سابق یا روزنامه های وابسته به آنها این نقدها را به اختلاف نظرهای جدی تعبیر می کنند و شاید آن را مایه خوشحالی می دانند. آیا آنچه به وجود آمده ، نشان از شکاف میان اصولگرایان است؛
آیا این رخداد، نگران کننده است و می تواند به فروپاشی جبهه اصولگرایان منجر شود و به همان سرنوشتی گرفتار آید که اصلاح طلبان ، با شکست تلخ و سنگین در سه انتخابات گذشته با آن روبه رو شده اند؛
انتصاب برخی استانداران از سوی وزیر کشور مورد انتقاد برخی نمایندگان مجلس قرار گرفت. وزیر کشور گفته بود استانداران از میان کسانی برگزیده شده اند که نمایندگان همان استان و نخبگان محلی درباره آنها به توافق رسیده اند.
با این حال ، بودند نمایندگانی که نامزدهای مورد نظرشان به استانداری نرسیده بود و حق خود می دانستند اعتراض کنند. بعضی روزنامه ها دامنه اعتراض را تا حد استیضاح مصطفی پورمحمدی گسترش دادند و آنچه را پیش آمده بود به چالش جدی میان مجلس و دولت تعبیر کردند.
اما وقتی آبها از آسیاب افتاد، معلوم شد قضیه آنقدرها هم که تصویر و تصور می شد بزرگ نبوده و دامنه اعتراضات، حداکثر به یکی دو سوال از وزیر کشور محدود شده است.
انتقاد به انتصاب ها محدود به استانداران نشد و برخی مدیران جدید وزارتخانه ها نیز کم و بیش گلایه هایی را برانگیخته اما وقتی مجلس ، چهار وزیر پیشنهادی احمدی نژاد را از راهیابی به کابینه محروم کرد، انتقادات و اعتراضات در سطوح پایین تر مدیریتی نمی توانست چندان پررنگ بنماید.

مخالفت حداکثری توسط فراکسیون
اکثریت رفتار مجلس در جریان رای اعتماد به هیات وزیران ، در عمر همه دولتهای گذشته بی سابقه بود. نمایندگان ، شاید می خواستند به شهروندان ، احزاب و گروههای سیاسی پیام اساسی اصولگرایان را برسانند و به آنها بگویند تفاهم و همدلی با دولت ، به معنای عبور از مبانی پذیرفته شده سیاسی نیست.
مجلسیان به سعیدلو وزیر پیشنهادی نفت (که بشدت مورد اعتماد احمدی نژاد بود و توانست تا رتبه معاونت اجرایی رئیس جمهور بالا برود) رای ندادند.
سه وزیر دیگری نیز که نتوانستند اعتماد مجلس را جلب کنند رابطه شان با احمدی نژاد بسیار نزدیک تر از وزیرانی بود که از رای اعتماد بالایی برخوردار شدند.
بعضی نمایندگان در توجیه رای مجلس، توجه به شایسته سالاری ، تخصص ، تجربه و توانایی را به عنوان ملاکهای ارزشیابی خود برشمردند. این رخداد بی سابقه و تا حدی شگفت انگیز خوراک تبلیغاتی خوبی شد برای کسانی که می خواستند بروز اولین اختلافات میان اصولگرایان را به رخ بکشند.
اما زبانه های آتش این تبلیغ ، خیلی زود فروکش کرد، زیرا گرچه رای عدم اعتماد مجلس ، گلایه هایی را پدید آورده بود اما به دلیل تاکید و پافشاری مجلس و دولت بر رعایت حق یکدیگر، اختلافات به مسیر تفاهم و دوستی هدایت شد.

منتقدان در جناح دوم خرداد
تابش ، نماینده اردکان و رئیس فراکسیون اقلیت مجلس هفتم ، در آخرین نطق پارلمانی اش نشان داد که اصلاح طلبان با وجود آن که گفته اند تا یک سال صبر پیشه می کنند و در انتظار ناکامی های دولت جدید می نشینند، تاب مستوری ندارند.
او شدیدترین انتقادها را متوجه دولت و جریان اصولگرا کرد و از شعارهایی سخن راند که یا به عمل نپیوسته یا به ضدخود تبدیل شده است.
او، در ادامه نطقش ، به دفاع از مجلس و دولت پیشین پرداخت و سرانجام نیز داستان پروژه هسته ای را مطرح کرد و با این ادعا که سیاست کنونی جمهوری اسلامی ، راه جنگ را باز می کند به نطق خود ادامه داد.
تقریبا هیچیک از اصولگرایان به این نطق احساسی که معلوم بود برای ویرایش ادبی آن و چینش واژه ها و جملات در جای خود، از مشاوران مختلف کمک گرفته شده ، اعتراض نکرد. شاید به این دلیل که اظهارنظر رئیس فراکسیون اقلیت ، واگویه حرفهای همان جناحی بود، که طی سالهای گذشته به طرز اعجاب انگیزی بر ناکارآمد جلوه دادن خود اصرار ورزیده است.

انتقادات دلسوزانه
رهبر فرزانه انقلاب در دیدار اعضای هیات وزیران در اوایل هفته جاری ، به نکته ای اشاره داشتند که جالب توجه می نمود ایشان انتقاداتی را که دلسوزان از دولت به عمل آوردند مثبت دانستند و از دولتیان خواستند هر چند انتقادات ، تند مطرح شود آن را تحمل کند.
این عبارت در پی جمله ای می آمد که ایشان تاکید کردند هیچیک از مسوولان مصون از انحراف نیستند. شاید برخی از مقامات قوه مجریه از انتقادات تند رنجیده بودند و مقام معظم رهبری می خواستند به این ترتیب ، آستانه تحمل آنها را بالا ببرند، دولت اصولگرا، با رهنمود رهبری و ایجاد فضای نقد منصفانه و دلسوزانه می تواند خود را از تیغ انتقادات مغرضانه برهاند.
به شرط آن که علاوه بر داشتن گوش شنوا دست و پای عمل هم داشته باشد.