تجلیل از 2 نوازنده، یک عکاس و یک شاعر

به گزارش جام‌جم، یکی از آیین‌های نیکی که در جشنواره‌های فجر هر سال برگزار می‌شود، گرامیداشت و تجلیل بزرگان عرصه‌های هنری مختلف است. جشنواره موسیقی فجر هم که امسال سی امین دوره از برگزاری خود را پشت سر می‌گذارد قصد دارد در آیین پایانی این جشنواره از چهار هنرمند پیشکسوت عرصه‌های نوازندگی، ترانه‌سرایی و عکاسی تجلیل کند. اردشیر کامکار نوازنده کمانچه، فخرالدین فخرالدینی عکاس، محمدعلی بهمنی ترانه‌سرا و مرجان قنبری‌مهر نوازنده ویولن امسال روز اول اسفند در آیین پایانی جشنواره تجلیل خواهند شد.

محمدعلی بهمنی متولد سال 1321 شاعر و غزل‌سرایی است که اولین شعر او در سال 1330 وقتی که فقط 9 سال داشت در مجله روشنفکر به چاپ رسید و از آن زمان تاکنون اشعار او در بسیاری از نشریات کشور و مجموعه‌های متعدد منتشر می‌شود. بهمنی در سال 1378 موفق به دریافت تندیس خورشید مهر به‌عنوان برترین غزل‌سرای ایران شد. از میان مجموعه‌های این شاعر «من زنده‌ام هنوز و غزل فکر می‌کنم» مورد توجه و اقبال گسترده مخاطبان قرار گرفت. البته دیگر آثار او هم تاکنون بارها تجدید چاپ شده‌اند و برخی ترانه‌هایش هم با صدای زنده‌یاد ناصر عبدالهی برای همیشه در ذهن مردم ماندگار شده‌اند.

اردشیر کامکار، نوازنده ویولن و کمانچه و از اعضای گروه کامکارهاست. او از کودکی، ویولن را نزد پدرش فرا گرفت و چندی بعد به عنوان نوازنده ویولن و کمانچه به عضویت ارکستر فرهنگ و هنر سنندج درآمد. اردشیر کامکار استعداد موسیقایی شگرفی داشت و قطعات دشوار ویولن ابوالحسن صبا را با کمانچه اجرا می‌کرد و جدا از نواختن کمانچه، ویولن و قیچک را نیز استادانه می‌نوازد.

او با استفاده از تکنیک‌های خاص ویولن و پوزیشن‌های ویولن روی‌ساز کمانچه توانست چهره‌ای دیگر از این ساز را به نمایش بگذارد و قطعات استاد صبا را در دو اثر با نام «به‌یاد‌صبا» و «بر تارک سپیده» به کمک کمانچه و ارکستر به اجرا در آورده است. کامکار در «بر تارک سپیده» دست به ابتکارات بدیعی زده و از این رهگذر کمانچه را به سازی فوق‌العاده تأثیرگذار و وجدآور مبدل کرده‌است. بر اساس گفته بزرگان موسیقی ایران نوع وسبک نوازندگی اردشیر کامکار و تلاش‌های او برای شناساندن تکنیک‌های ناشناخته ساز کمانچه، سرمشق و الهام‌بخش نوازندگان جوان کمانچه و ویولن در ایران شده است به طوری که ساز کمانچه در میان نوازندگان و مردم جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده است.

«کجایید ای شهیدان خدایی» از جمله ساخته‌های به یاد ماندنی و تاثیرگذار این نوازنده محسوب می‌شود. خانواده کامکارها در عالم هنر شناخته شده هستند و سال گذشته هم در آیین پایانی جشنواره از اردوان کامکار نوازنده و آهنگساز تجلیل شده بود.

فخرالدین فخرالدینی اسفند 1311 در آذربایجان و در خانواده‌ای هنردوست به‌دنیا آمد. پدرش شاعر بود و عکاس، برادرانش نیز به هنر گرایش داشتند. برادر او فرهاد فخرالدینی از موسیقیدانان و آهنگسازان بنام است. فخرالدینی در کودکی به نقاشی علاقه‌مند شد و هنوز هم نقاشی را ادامه می‌دهد. از هجده سالگی عکاسی را در کنار پدرش که عکاس بود شروع کرد و عکاسی پرتره را نزد او آموخت. بعد از تجربه‌های محدودی در ایران، به کشورهای آمریکا و آلمان سفر کرد و در زمینه شخصیت‌گرایی در عکاسی پرتره کار کرد. مطالعه چندین جلد کتاب از عکاسان معاصر جهان عامل گرایش‌اش به عکاسی پرتره بود.

مرجان قنبری‌مهر متولد 1330 از برجسته‌ترین استادان نوازندگی ویولن کلاسیک در ایران است. از کودکی در کنار پدرش ابراهیم قنبری مهر، استاد سازنده سازهای موسیقی که در نوازندگی نیز از شاگردان مرحوم استاد ابوالحسن صبا بود، گوشش با موسیقی آشنا شد. قنبری‌مهر در دوران تحصیل با استادان چون حشمت سنجری، سرژ خوتسیف، والد تارخانیان و ژرژ مرادیان به کسب تجربه و کار نوازندگی پرداخت.

او فعالیت حرفه‌ای خود را در سال 1347 به عنوان نوازنده ویولن کلاسیک در ارکستر مجلسی تلویزیون آغاز کرد و در سال 1374 همکاری خود را با ارکستر سمفونیک تهران آغاز کرد. وی همزمان به آموزش ویولن کلاسیک به هنرجویان این رشته در هنرستان‌های موسیقی و دانشکده هنر در دانشگاه تهران پرداخت.

قنبری مهر 16 سال عضو شورای برگزاری آزمون‌های عملی موسیقی دانشگاه‌های هنر و تهران بوده و در شورای ارزشیابی هنرمندان کشور در رشته نوازندگی ویولن کلاسیک ارزیابی و در ردیف هنرمندان درجه یک شناخته شده است.

مراسم تجلیل از این هنرمندان اول اسفندماه در اختتامیه سی امین جشنواره موسیقی فجر برگزار خواهد شد.