نوابی‌نژاد: به خاطر ماه عسل مغرور شدم

نوابی‌نژاد در گفت‌وگو با فارس درباره این که چگونه سوژه‌های ماه عسل را پیدا می‌کند، گفته است: بارها گفته‌ام کسی که بخواهد در برنامه‌ای دنبال سوژه‌ای باشد باید حتما ادبیات را بشناسد و داستان را خوب بلد باشد، فیلم خوب دیده باشد، شعر را بلد باشد. بعضی زندگی‌ها شعر هستند و نمی‌توان هیچ تعریف دیگری برایشان داشت. اگر نتوانید قصه را درست تعریف کنید می‌شوید خبرنگار حوادث؛ مثلا یک نفر کسی را کشته و بعد از سال‌ها قاتل را بخشیده‌اند، اما مردم کمتر می‌دانند پشت این بخشیدن‌ها چیست؟ برخی می‌بخشند، اما به قاتل می‌گویند که دیگر از سر کوچه ما رد نشو و وقتی او ناخواسته از جلوی چشم خانواده مقتول رد می‌شود، او را می‌زنند! وقتی در این حوزه‌ها ورود می‌کنید نگاهتان متفاوت می‌شود. من نوزده ساله بودم که به زندان زنان رفتم و گزارش گرفتم. اینها حوزه‌هایی است که دغدغه من بوده و هست. آن‌قدر ذهن مرا درگیر کرده‌اند که بعضی وقت‌ها در سرخط یک خبر یا یک فیلم سوژه به ذهنم می‌رسد که آیا می‌شود یک داستان واقعی شبیه قهرمان این فیلم پیدا کرد؟ او همچنین در پاسخ به این پرسش که چقدر به خاطر کمک در ساخت این برنامه مغرور شده‌اید، گفته است: خیلی، معمولا این گونه بود که گزارش می‌نوشتم و گزارش اسم نداشت یا در برنامه‌ای همکاری می‌کردم و می‌گفتم اسمم را نزنید، اما کم‌کم دیدم برایم مهم است که در ماه عسل اسمم باشد و خواستم که در تیتراژ باشم؛ البته او به مورد دیگری هم اشاره کرده است: خیلی دوست دارم یک روز برنامه‌ای بسازم که بتوانم 30 مورد از تاپ‌ترین سوژه‌هایم را معرفی کنم؛ سوژه‌هایی که خیلی آنها را دوست دارم. نمی‌دانم می‌خواهم مستند کار کنم یا در برنامه زنده بیاورم. هم دلم نمی‌آید که خرجشان کنم و هم نگرانشان هستم که از ایران نروند یا بلایی سرشان نیاید، ولی خیلی دوست دارم این اتفاق بیفتد و فکر می‌کنم ان‌شاءالله خواهد افتاد.

امیدواریم سوژه‌ای که او قرار است به شکل فیلم مستند یا برنامه زنده خاطره خوب ماه عسل را درذهن مخاطبان زنده کند، باز هم مخاطبان را غافلگیر کند.