بد خلقیهایی که در ارتباطات محدودمان میکند، خود ناباوریهایی که در پیشرفت علمی و اقتصادی دست و پایمان را در بند میکنند و وسواسهایی که بیش از حد ما را در حرکت در مسیر زندگی کُند میکنند، چنان که گاه یک فرد فاقد دست و پا براحتی میتواند از ما پیشی بگیرد.
پس اگر بپذیریم معلول بودن فقط به نداشتن عضوی خاص از بدن نیست، میتوان گفت معلولان هم الزاما از دیگر افراد جامعه چیزی کمتر ندارند. البتهبه آن معنی نیست که مشکلات، بیماریها و ناگواریهای آنان را در مواجهه با جامعه ندیده بگیریم و توجه ویژه به آنان را غیرضروری بدانیم.
میخواهم بگویم نیمه پر لیوان را دیدن همه را در شرایط بهتری قرار میدهد. بهتر است همگی روی داشتههایمان متمرکز شویم.
محققان و روانشناسان موفقیت اعتقاد دارند این کار به تقویت چشمگیر نقاط قوت و ندیده گرفتن نقاط ضعف منجر میشود.حفظ روحیه در معلولان مهمترین چیز در پیشرفت و ادامه مسیر است. در دنیا و کشور خودمان معلولان نخبه و موفق زیادی وجود دارند.
البته مشکلات جامعه، نبود امکانات و برخوردهای نادرست انسان را ناراحت میکند، اما نباید اجازه دهید این ناراحتی شما را از ادامه مسیر بازدارد.
به عهده خانواده است که با فرزند معلول نیز مثل فرزندان سالم رفتار کند و به اندازه توانشان به آنان مسئولیت بسپارد و سعی کند آنها نیز مستقل تربیت شوند. اگر نگاه خانواده نسبت به معلول نگاه ترحم و وابستهسازی باشد، فرزند معلول یک معلولیت همه جانبه را تجربه خواهد کرد؛ چیزی که فراتر از نقص عضو میشود.اگر میخواهید به عنوان یک فرد معلول در جامعه موفق باشید با دوستان موفق نشست و برخاست کنید نه با افراد ناامید. زیرا آنها به شما هیچ کمکی نمیکنند.
انرژی و توان خود را با کمک به دیگران و پیوستن به گروههای اجتماعی افزایش دهید و با این کار به عنوان یک فرد اجتماعی در جامعه نقش بازی کنید.
درست است که شما معلول هستید، اما دلیل نمیشود که دوستان شما را تنها معلولان تشکیل دهند. با هر کسی که شایستگی دارد دوستی کنید و دامنه ارتباطات خود را گسترش دهید.
این ارتباطات سرمایههایی است که بزودی به کمکتان میآید. یک روز برای ازدواج یا اشتغال یا حتی وامهای قرضالحسنه همین دوستان به کارتان میآیند و بیش از آن که فکرش را بکنید به شما نشاط میبخشند.
مرور بزرگ ترین جنجال های تاریخ جام جهانی (8)