گجت‌های پوشیدنی شاید سالی دیگر

آینده این محصولات بسیار روشن به نظر می‌رسید، ساعت‌های رنگارنگ هوشمند وارد خط تولید کارخانه‌ها شده بود و گوگل ادعا می‌کرد عینک هوشمندش به مراحل نهایی رسیده است. حتی شایعه ساعت هوشمند اپل نیز بیشتر از قبل قوت گرفت. کار به جایی رسید که در نمایشگاه CES 2014 بیشتر شرکت‌های تولیدکننده تلفن‌همراه، یک ساعت‌هوشمند هم در سبد محصولاتشان جای دادند. گجت‌هایی که فقط در فیلم‌های علمی ـ تخیلی دیده شده بود، طبق پیش‌بینی کارشناسان جای خود را در زندگی مردم باز می‌کرد. حتی اندروید هم وارد این کارزار شد و سیستم‌عامل ساعتش به نام اندروید ویر را روانه بازار کرد تا خیل عظیمی از تولیدکنندگان ساعت‌های هوشمند بتوانند براساس این سیستم‌عامل جدید محصولاتی یکپارچه با گوشی‌های هوشمند تولید کنند. نسل دیگری از گجت‌های پوشیدنی که به‌نوعی برادرهای کوچک‌تر ساعت‌ها بودند نیز وارد بازار شد. دستبند‌های هوشمند با هدف قرار دادن جامعه ورزشی و کنترل سلامت از دیگر تحفه‌های سال 2014 بودند. اما داستان گجت‌های پوشیدنی به همین منوال ادامه پیدا نکرد، زیرا درست بعد از به بازار آمدن این محصولات، کاربرانی که مدت‌ها در آرزوی آمدن چنین محصولاتی بودند، در واقعیت با چیزی برخورد کردند که چندان به کارشان نمی‌آمد. ساعت‌هایی که قرار بود حداقل 60 درصد کارایی تلفن‌های هوشمند را داشته باشند و فناوری را به زندگی روزمره افراد گره بزنند، بیشتر به محصولی تزئینی تبدیل شدند که با چراغ‌ها و دیودهای رنگی، صرفا پرزرق و برق و دلربا بودند. گوگل نیز با پیش‌فروش محدود عینک هوشمندش کورسوی امیدی را که به گجت‌های پوشیدنی داشت، از بین برد تا هواداران این محصول هزاره سوم فقط چشم‌انتظار شب کنفرانس سالانه اپل باشند. انگار اپل دریافته بود 2014 سال پوشیدنی‌های هوشمند نیست، پس فقط با نمایشی کوتاه از ساعت هوشمندش، کاربرانش را تا زمانی نامعلوم تشنه نگه‌داشت. تمام این شواهد نشان می‌دهد پرونده گجت‌های پوشیدنی سال 2014 را باید پرونده‌ای شکست‌خورده در نظر بگیریم. آمارهای فروش این محصولات نیز حاکی از چیزی غیر از این نیست، زیرا در میان محصولات شرکت‌های مختلف در بهترین حالت گلکسی‌گیر سامسونگ قرار دارد که فقط 23 درصد محصولاتش را آن هم فقط در کره به فروش رسانده است. رده‌های بعدی به نایک، سونی و شرکت‌هایی با نام‌های نه‌چندان آشنا تعلق دارد که درصد فروششان حتی به 10 درصد هم نرسیده است. در مجموع در 2014 فقط نزدیک به 4000 ساعت هوشمند به فروش رسیده که برای محصولی که قرار بود یک تحول را رقم بزند و نام یک سال را با خود یدک بکشد، بیشتر شبیه فاجعه‌ است. تمام اینها نشان می‌دهد تولید و ارائه چنین محصولاتی در سال 2014 حرکتی شتاب‌زده و بدون برنامه‌ریزی بوده است. موجی که نه‌‌تنها کاربران و تولید‌کنندگان را با خود همراه کرده بود، بلکه کارشناسان را هم به اشتباه انداخت. باید قبول کرد دنیای فناوری چه از نظر پیشرفت و توانایی ساخت و چه از لحاظ سبک زندگی کاربران، آمادگی ورود چنین محصولاتی را ندارد و باید برای ورود چنین پدیده‌ای به صورت گسترده و تاثیرگذار باز هم منتظر ماند.

مائده گیوه‌چین