پاتوقی امن برای آسیب‌های اجتماعی

پل‌های عابر پیاده که ماهیت وجودی آنها تضمین ایمنی شهروندان است حالا خیلی‌هایشان فقط برای دستفروشان، کارتن‌خواب‌ها و متکدیان ساخته شده است و انگار برای آنها کاربرد بیشتری دارند تا شهروندان.

این وضع بخصوص در مورد پل‌های عابر پیاده غیرمکانیزه که به دلیل گذشت زمان گرد قدیمی شدن و فرسودگی گرفته‌اند و کمتر شهروندی در طول روز زحمت عبور از روی آنها را به خود می‌دهد، بیشتر دیده می‌شود. هرچند گاهی بسیاری از شهروندان مزاحمت‌های متکدیان و برخی افراد مزاحم و آزارگر را دلیلی برای استفاده نکردن از پل‌های هوایی عنوان می‌کنند.

آنها می‌گویند برخی از پل‌ها به دلیل نصب بیلبورد و تابلوهای تبلیغاتی امنیت خود را از دست داده و به آسایشگاهی برای کارتن‌خواب‌ها تبدیل شده است؛ البته این ناامنی فقط به این موضوع خلاصه نمی‌شود و با محصورشدن پل‌ها، فضای مناسبی برای زورگیری و حتی خرید و فروش موادمخدر در ساعات کم‌تردد فراهم شده است.

به همین دلیل است که در ساعات عصرگاهی به بعد هرچه هوا بیشتر رو به تاریکی می‌رود، کمتر شهروندی بخصوص زنان تمایل دارند که از روی این پل‌ها تردد کنند.

این وضع نه فقط در مورد پل‌های عابر خیابان‌ها و تقاطع‌های شلوغ و پرتردد بلکه در بزرگراه‌ها نیز دردسرساز شده است به طوری که گاه دیده شده شهروندان و بخصوص بانوان با وجود سرعت بالای خودروها در بزرگراه‌ها ترجیح می‌دهند خطر عبور از عرض خیابان را به جان بخرند، اما از پل عابر پیاده‌ای که نمی‌دانند به واسطه محصور شدن چه خطراتی دارد، تردد نکنند. در کنار مسائلی مانند ضعف فرهنگ ترافیک، عادت نداشتن و عجله داشتن، ناتوانی و بیماری جسمی یا ترس از ارتفاع و... که برخی شهروندان آنها را از دلایل استفاده نکردن از پل‌های عابر بیان می‌کنند، شاید وجود همین ناامنی‌ها نیز در بی‌رغبتی شهروندان به استفاده از پل‌های عابرپیاده بی‌تاثیر نباشد و این مساله مهمی است که سازمان‌های مسئول در حوزه شهری از شهرداری‌ گرفته تا نیروی انتظامی باید به منظور ایجاد امنیت برای تردد عابران پیاده از روی پل‌های هوایی چاره‌ای بیندیشند.