معجزه بودن مادربزرگ

برخلاف برخی از دور و بری‌ها، نمی‌پرسد: چرا آمده‌ای؟ یا دلیلت برای تلفن کردن چه بوده! یا این‌که حتما کاری داشتی که گذرت به این اطراف افتاده... در خانه‌اش همیشه به روی همه باز است و لبخند، مهمان همیشگی لب‌هایش. هم‌صحبت مهربان و با حوصله‌ای است. خوب به حرف‌هایم و عمدتا غرولندهایم! گوش می‌دهد؛ با دل و جان. اما گاهی وقت‌ها که کلافه‌ام و حوصله سخن گفتن ندارم، بی‌آن‌که نیاز باشد برایش صغری و کبری بچینم، خود؛ حدیث مفصل می‌خواند از مجمل حرف‌هایم.... بی‌قراری را که در چشم‌هایم می‌بیند، دستانم را میان دستان نرم و چروکیده دوست‌داشتنی‌اش می‌فشارد و قصه گفتن آغاز می‌کند.

هیچ گاه ندیده‌ام خشک و رسمی حرف بزند؛ ساده حرف می‌زند اما بی‌بدیل! نه تشبیه و کنایه توی حرف‌هایش هست نه واژگانی سخت و غریب، ولی سخن که می‌گوید، تو گویی درّ و گوهر می‌فشاند. از میان صحبت‌هایش، پاسخ تمام سوالات پرسیده و نپرسیده‌ام را می‌گیرم.

همیشه از راه که می‌رسم پُرم از گلایه و ناشکیبی. اما حرف‌هامان که به انتها می‌رسد، توفان افکارم فروکش کرده و به آرامشی عجیب می‌رسم. خوب درک می‌کند. خوب حرف می‌زند. حرف‌هایش یک جور عجیبی حال آدم را خوب می‌کند؛ مثل مرهم روی زخم، مثل معجزه. و اینچنین است که من هرروز بیشتر از پیش به معجزه حضورش ایمان پیدا می‌کنم. معجزه‌ای که برای لحظه لحظه بودنش باید خدا را شکر کنم؛ معجزه بودن مادربزرگ...

حوریه فضلی