شفاف‌سازی، چاره ابهام مالی

پول در نگاه اول به حدی شیرین و دوست‌داشتنی است که حرف زدن در مورد آن هیچ‌گاه تکراری و خسته‌کننده نمی‌شود و گرد کهنگی رویش نمی‌نشیند، این تازه بودن وقتی درباره جایی مثل فوتبال باشد، به حد اعلای خود می‌رسد. جایی که در نوع خود و ابتدا به ساکن همه درآمد چند صد میلیونی و میلیاردی دارند مگر این‌که خلاف آن ثابت شود.

چنین فضایی وقتی پیرامون فرد یا مجموعه‌ای وجود داشته باشد نه‌فقط شرایط را برای او سنگین و غیرقابل تحمل می‌کند که هر روز در مظان اتهام بهره‌مندی بی‌حساب و کتاب از بیت‌المال است، البته اگر کسی از بخش خصوصی منتفع شود شاید خیلی‌ها بگویند: نوش جانش!

وقتی در ماه‌های گذشته باشگاه‌ها مکلف به افشای مبلغ قرارداد بازیکنان خود شدند ـ با فرض این‌که تمامی مبالغ با شفافیت اعلام شد ـ گرچه در ابتدا این آمار و ارقام رسمی حسابی سر و صدا به پا کرد اما به هر ترتیب اولین کسانی که پس از فروکش کردن تب انتشار مبالغ قرارداد از آن خوشحال شدند خود فوتبالی‌ها بودند، چرا که حداقل خود فلان بازیکن و مربی از زیر فشار اتهام‌های مختلف خارج شدند و فوتبالیستی که یک میلیارد دریافتی داشته دیگر کمتر کسی به او گفت بیشتر از این‌ها گرفتی! در نگاه خوشبینانه داستان فدراسیون فوتبال نیز نمی‌تواند چیزی غیر از این باشد و با فاش شدن اسناد مالی خود مدیریت فوتبال می‌تواند نفس راحتی بکشد.

اما همه بخوبی می‌دانند چه این دولت و چه دولت‌های گذشته هیچ‌گاه زیر بار استقلال مطلق فدراسیون فوتبال و تبعیت محض فوتبال ملی از فیفا نرفته و نخواهند رفت و بی‌گمان سرچشمه مسائل، اتهامات و ابهام‌های مالی مطرح شده علیه فدراسیون فوتبال، همان‌جاست. در حالی که برخی اعضای مجمع فدراسیون و مسئولان رده بالای وزارت ورزش هفته‌هاست بر طبل ابهامات مالی می‌کوبند و صحت و سقم این ضربه‌ها هنوز به‌طور دقیق مشخص نیست، به نظر می‌رسد وقتی سر حرف پیرامون مسائل مالی فوتبال باز می‌شود، بهترین روش برای پایان دادن به گمانه‌زنی‌ها و اتهام‌پراکنی‌های درست یا نادرست، شفاف‌سازی باشد تا هم حقوق احتمالا تضییع شده مسترد شود و تمامی ارکان یک مجموعه، با یک چوب رانده نشود.

امید توفیقی / گره ورزش