روزهای سخت مردم غزه

در مقابل دیدگان آنها، ساختمان خرابه‌ای قرار دارد که تا همین چند ماه پیش محل زندگی این خانواده پرجمعیت بود. عبدالله وحدان در حالی‌که آهی از غم‌های این روزهایش می‌کشد، می‌گوید: فقط دقایقی کافی بود که محل زندگیمان به خرابه‌ای تبدیل شود. حال ما خودمان باید همه چیز را درست کنیم. کمکی به ما نمی‌شود.

در مدرسه ابتدایی شهر بیت حانون دیگر هیچ کلاسی برگزار نمی‌شود. این مدرسه این روزها به محل سکونت حدود 800 نفر تبدیل شده است. محمد عبید، یکی از ساکنان این شهر که هنوز از جراحت موشک‌های اسرائیلی درد می‌کشد، می‌گوید:«نه خانه‌ای داریم و نه امیدی. نمی‌دانم قرار است تا کی این وضع ادامه داشته باشد. تصور می‌کنم اگر بر اثر اصابت موشک مرده بودم، نسبت به امروز وضع بهتری داشتم.»

با گذشت چهار ماه از حمله نیروهای صهیونیست به نوار غزه، هنوز حدود 50 هزار نفر بی‌خانمان هستند. روند ساخت و ساز نیز بسیار کند است. بیشتر کارخانه‌های آسیب دیده که قرار بود بازسازی شود، هنوز متروکه باقی مانده است. فقط بخش کوچکی از تجهیزات و مواد مورد نیاز تحویل داده شده است؛ به عبارت دیگر از پنج میلیون تن مواد مورد نیاز، فقط 8/1 درصد تامین شده است. همچنین از پنج میلیارد دلار تضمین داده شده از سوی جامعه بین‌الملل، فقط یک درصد فراهم شده است.

برنامه بازسازی میان رژیم صهیونیستی، تشکیلات خودگردان فلسطین و سازمان ملل توافق شده است. در این میان، کارشکنی مکرر مقامات صهیونیست باعث کند شدن روند بازسازی شده است. مقامات صهیونیست همواره بر این ادعا اصرار می‌ورزند که باید اطمینان حاصل کرد این تجهیزات و مواد ارسالی مورد استفاده اهداف نظامی حماس قرار نگیرد. آنها ادعا می‌کنند نیروهای حماس به دنبال ساخت و تعمیر تونل‌های خود در اطراف غزه هستند.

مشکل اصلی اینجاست که هر طرح بازسازی باید به تائید مقامات صهیونیست برسد. 12 شرکت در غزه اجازه دریافت سیمان را دارند، اما این تجهیزات فقط در اختیار دو کارخانه قرار می‌گیرد که میزان آن نیز بسیار کم است. تمامی این کارخانه‌ها باید اقدامات امنیتی را لحاظ کنند. یکی از این کارخانه‌های آسیب‌دیده که تا حدودی ترمیم شده، متعلق به پدر و پسری به نام حسن و علا الحائک است. آنها در آخرین روزهای جنگ و در خلال یکی از آتش‌بس‌های مطرح شده، کار خود را آغاز کردند.

حسن در این زمینه گفت: شروع کار در آن زمان بسیار خطرناک بود، اما می‌دانستیم که پس از پایان درگیری‌ها باید کار بازسازی را آغاز کرد. این کار حدود 120 هزار دلار برای ما هزینه داشت و خوشبختانه تا پایان جنگ دیگر آسیبی ندید.بنابه گفته حسن، در این میان سازمان ملل و دولت خودگردان نیز در این تاخیرها نقش دارند.

وی افزود: وقتی سیمان به اینجا می‌رسد، تازه یک مشکل بزرگ‌تر به وجود می‌آید. مردم برای خرید سیمان نیاز به پول دارند، اما کمک‌های خارجی به حدی نبوده که بتواند این نیاز را برطرف کند. هر یک تن سیمان حدود 89 پوند است که در بازار سیاه حدود 260 پوند نیز به فروش می‌رسد.

مفید الحسینا، وزیر امور عمومی و خانه‌سازی در تشکیلات خودگردان با اذعان به این مشکل اظهار کرد: ما در بدترین دوران خود از سال 1948 تاکنون هستیم؛ محاصره اقتصادی، بیکاری فراوان و تعداد بالای آواره‌ها باعث به وجود آمدن این شرایط شده است. در کنار اینها باید به ایجاد بازار سیاه نیز اشاره کرد. مردم باید به سمت بازار سیاه بروند تا کمی سرمایه به دست آورند، زیرا کمک‌کنندگان بین‌المللی به تعهدات خود عمل نکرده‌اند.

وی افزود: همه دولت فلسطین را مقصر می‌دانند، اما مشکل، زمانی حل می‌شود که اسرائیل به محاصره غزه پایان دهد. حدود 65 درصد جمعیت جوان این منطقه بیکار هستند. در صورت اتخاذ نشدن رویکردی موثر در این زمینه، بحرانی به مراتب شدیدتر به وجود می‌آید.

خانواده حلس در منطقه شجاعیه یکی از چند خانواده‌ای است که سرمایه کافی برای خرید مواد مورد نیاز تعمیر خانه ندارد؛ درخواست‌های متعدد آنها از سازمان‌های بین‌المللی و مقامات محلی برای ارائه کمک‌‌های مالی نیز به نتیجه نرسیده است. آنها به خانه مخروبه خود بازگشته‌اند، اما هر لحظه ممکن است خانه روی سرشان خراب شود و جانشان به خطر بیفتد. ام علی چهل و هفت ساله یکی از اعضای این خانواده، در این زمینه گفت: من کاملا می‌دانم که زندگی در این خانه برای خودم و فرزندانم خطرناک است. افراد زیادی از سازمان‌های بین‌المللی و مهندسان محلی در مورد سکونت در اینجا به ما هشدار داده‌اند. اما آیا ما می‌توانیم در خیابان زندگی کنیم؟

خانواده وحدان با دریافت وام‌های خصوصی تا حدودی خانه‌شان را تعمیر کرده‌اند. عبدالله با بیان این‌که پرداخت اقساط این وام‌ها تا چند سال طول می‌کشد، گفت: تنها نگرانی ما وقوع یک جنگ دیگر است. در آن صورت تمام تلاش‌های ما بی‌نتیجه می‌شود. به نظر می‌رسد این سرنوشت محتوم همه فلسطینی‌هاست.

ایندیپندنت‌ /‌ مترجم: حسین خلیلی