زندگی پرامید باربرها در قاب دوربین

ماندانا رستمی درباره آثار نمایشگاه «به خاطر زندگی» می گوید: از مردادماه به عکاسی از باربرهای بازار پرداختم و قصد داشتم مشکلات آنها را بیان کنم و برخورد جامعه با آنها را پیش روی مخاطبان قرار دهم؛ زیرا ما بسیار از کنار آنها رد می‌شویم اما آنها را نمی‌بینیم، ولی باربر‌ها آدم‌های بسیار متدین و مبادی آدابی هستند که به برکت خیلی عقیده دارند و با وجود درآمد کمی که دارند، خدا را همیشه شاکرند.

رستمی می‌افزاید: هدف من از برگزاری نمایشگاه این بود که باربر‌ها را به مردم نشان دهم تا کسانی که این عکس‌ها را می‌بینند، دفعه بعد که به بازار می‌روند با دید احترام‌آمیز با آنها برخورد کنند.

او با بیان این‌که ۲۵ عکس در ابعاد مختلف در این نمایشگاه ارائه شده است، می‌گوید: عکس‌های این نمایشگاه رنگی است و در آنها سوژه اجتماعی را با سبک آبستره نشان داده‌ام. در بیشتر عکس‌ها به جای یک تصویر کامل، جزئیات را نشان داده‌ام و در هر کار دست‌ها یا کوله‌ها دیده و چشم بیننده با آنها درگیر می‌شود.

رستمی با اشاره به این‌که همه عکس‌ها اورجینال هستند و از نرم‌افزار در آنها استفاده نشده، اضافه می‌کند: من سرپرست گروهی به نام «خیالانه» هستم و قبلا سه نمایشگاه گروهی با موضوع عکس‌های هنری داشتیم که با تکنیک‌های فرم، فلو و آبستره کار شده بودند و این اولین کار اجتماعی من است.

او ادامه می‌دهد: دیدگاه من از‌‌ همان کارهای تکنیکال شکل گرفت و تصمیم گرفتم عکاسی یک سوژه اجتماعی را انجام دهم. از باربر‌ها قبلا زیاد عکاسی شده است، ولی من می‌خواستم نگاه نویی از آنها را نشان دهم که هم برای بیننده تکراری نباشد و هم نگاه هنری، بیننده را به دیدن عکس‌ها ترغیب کند و باعث شود عکس‌ها برای همیشه در ذهنشان ثبت شود.

رستمی می‌گوید: سبک آبستره روی من تاثیر گذاشت و باعث شد زیاد روی عکاسی اجتماعی کار کنم. معمولا کار اجتماعی خیلی در ذهن نمی‌ماند و بعد از مدتی فراموش می‌شود، اما آبستره مانند نقاشی همیشه در ذهن می‌ماند. او که در رشته کامپیو‌تر تحصیل‌کرده و به دلیل علاقه به عکاسی آن را حرفه‌ای پیگیری کرده است، ادامه می‌دهد: وقتی با باربر‌ها صحبت کردم متوجه شدم روحیه خیلی شادی دارند و آن‌قدر شاکر خدا بودند که من را تحت تاثیر قرار دادند. من برای عکاسی از آنها همراهشان می‌رفتم و می‌دیدم برای مقدار زیاد بار، مبلغ ناچیزی می‌گرفتند و برای‌‌ همان خیلی شکر می‌کردند.

رستمی در مورد رنگی بودن عکس‌ها چنین توضیح می‌دهد: گاهی زمانی که باربرها زیر بار سنگین بودند از آنها عکاسی می‌کردم و می‌دیدم که خندان هستند. احساس کردم اگر عکس‌ها سیاه و سفید باشد به معنی اندوه و غم بوده و این اجحافی در حق آنهاست. باربر‌ها همیشه لباس رنگی می‌پوشند و شاد هستند. آنها به‌دلیل روحیه خوبی که دارند زندگی را زیبا می‌بینند و به همین دلیل احساس دین کردم که زندگی‌ آنها را رنگی نشان دهم. دوست دارم به مردم بگویم دفعه بعد که با آنها روبه‌رو شدند با احترام با آنان برخورد کنند، گرچه این کار از نظر ما حقیر است اما باربر‌ها انسان‌هایی بزرگوارند و شغلی دارند که به‌واسطه آن نان حلال در می‌آورند.