سرخ‌ها در‌ مسیر مه‌آلود

آنجا که در اواخر فصل پیش آن مشکلات مدیریتی برای پرسپولیس رخ داد و بازیکنان هم مانند فرزندان این خانواده شاهد آنها بودند و وقتی شرایط مدیریتی باشگاه بغرنج شد و این شرایط روی اعصاب و روان بازیکنان تاثیر گذاشت.‌ ابراهیم آشتیانی، یکی از پیشکسوتان پرسپولیس نیز در این باره می‌گوید: شک نداشته باشید که بازیکن هر چقدر هم به مسائل باشگاهش بی‌تفاوت باشد وقتی پای منافعش به میان می‌آید، ذهنش را درگیر ماجرا می‌بیند و خودش را وارد بازی به راه افتاده می‌کند. وقتی بازیکن می‌بیند که مدیریت باشگاه را غوطه‌ور در شرایط بحرانی می‌بیند به این فکر می‌کند که چه کسی یا کسانی حق‌الزحمه او را پرداخت خواهند کرد و این نگرانی‌ها همگی بر تیم تاثیر مستقیم دارد.

از جلال و خلعتبری تا دایی

ناصر ابراهیمی، مربی پیشین پرسپولیس به جدایی ستاره‌هایی مانند محمدرضاخلعتبری و سیدجلال حسینی و همچنین برکناری علی دایی می‌پردازد و می‌گوید: تا جایی که می‌دانم علی دایی بیش از آن‌که با بازیکنانش بحث مربی ـ بازیکن‌ داشته باشد با آنها رفاقت می‌کند و آنها را دوست خود می‌داند. بازیکنان او هم برایش ارزشی بالا دارند و برای تک‌تک آنها جایگاه قائل است. در نقطه مقابل بازیکنان او نیز دایی را بیش از یک مربی دوست دارند. این را به گواه صحبت‌های بازیکنانی که با او کار کرده‌اند و من با آنها ارتباط داشته یا دارم عنوان می‌کنم. وقتی بازیکنان ارزشمندی مثل جلال و محمدرضا از این تیم جدا شدند و صادقیان با آن محرومیت بلندمدت مواجه شد تیم تا اندازه‌ای به هم ریخت و نتایج خودش را هم نمی‌گرفت. اینها دست به دست هم دادند تا علی را از مربیگری تیم بردارند که اتفاقا مانند جدایی رویانیان از این تیم جدایی علی هم از پرسپولیس نادر و عجیب و غریب بود . دو مربی همزمان در درفشی فر حضور داشتند و بازیکن در این اوضاع و احوال چه می‌تواند انجام دهد؟ آیا جز این است که روحیه‌اش تخریب شود و احساس بلاتکلیفی کند‌؟

البته با این همه عابدینی باز هم به بازیکن این حق را نمی‌دهد که حتی تحت چنین شرایطی رودرروی مربی‌اش بایستد: وقتی اسم حرفه‌ای روی بازیکن گذاشته شد باید حرفه‌ای رفتار کند، حرفه‌ای بودن فقط پول حرفه‌ای گرفتن نیست... این‌که بازیکن رودرروی مربی‌اش بایستد و چشم در چشمش انداخته جواب بدهد در قاموس فوتبال حرفه‌ای که هیچ در آماتورش هم نوبر است یا در صورت انجام شدن با بدترین پاسخ از سوی باشگاه و خود مربی مواجه می‌شود... حالا این‌که چرا درباره یکی مثل صادقیان یا امثال این بازیکن که در این مدت برای مربیان خود شاخ و شانه می‌کشند دردسری از سوی باشگاه به‌وجود نمی‌آید، دلیلش قطعا مشخص شده است و این اصلا به صلاح یک باشگاه با این همه طرفدار نیست.

در واقع امیر عابدینی از این متعجب است که دیده صادقیان که حالا با مصدومیت زانو هم دست و پنجه نرم می‌کند، فردای همان بازی که در آن، هنگام تعویض با سرمربی‌اش رفتاری غیر ورزشی انجام داد در تمرین شرکت داده می‌شود و با تیم تمرین می‌کند.

انضباط گمشده تیم درخشان

آشتیانی هم به این رویه معترض بود: انضباط در تیم مانند دو رنگ سپید و سیاه می‌ماند. یا هست یا نیست. اگر باشد همه چیز سپید و مشخص و مرتب است و اگر هم نباشد همه چیز سیاه به نظر می‌رسد ولو این‌که یک نقطه در صفحه‌ای سپید باشد. من در دانشگاه هم بارها این مثال را برای دانشجویان زده‌ام و در موارد مختلف هم کارایی داشته است. ما در تیم یا انضباط داریم یا نداریم. اگر داریم باید با بی‌انضباط برخورد صورت گیرد و اگر نداریم، باید خودمان را برای هراتفاقی آماده کنیم. مشکلاتی که پس از برخورد بد صادقیان با درخشان رخ داد چون از سوی باشگاه و کادر فنی بی‌پاسخ ماند در ادامه به دیگر بازیکنانی مانند حسینی هم این اجازه و جرات را دادتا آنها هم برای مربیان خود شاخ و شانه بکشند که اینها، آنچه یک تیم دارد را برهم می‌ریزد و تخریب ‌می‌کند‌.‌ بررسی این مسائل توسط این سه پیشکسوت ورزش و مدیریت نشان‌دهنده این موضوع است که این روزها در پرسپولیس اتفاقاتی رخ می‌دهد که بازگو کننده آماتور بودن فوتبال ماست.

نظاره کردن این اوضاع برای تیمی که عنوان نایب‌قهرمانی فصل پیش را یدک می‌کشد و می‌خواهد از اواخر بهمن ماه به آسیا هم برود تاحد زیادی نگران‌کننده است بویژه که پرسپولیس حالا شهرآورد را هم پیش رو دارد و باید با استقلال بازی کند و این احتمال که تیم در این دیدار ببازد و اوضاع از این هم بدتر شود کم نیست. آن هم در شرایطی که درخشان، بازیکنان را تهدید به کنار گذاشته شدن از تیم در صورت بی‌انضباطی در شهرآورد کرده است. چشم‌انداز مسیری که پرسپولیس در آن گام بر می‌دارد بشدت مه‌آلود و تاریک است!

محمدرضا مدنی ‌/ جام‌جم