کابوس را خواب نبینید

اگرچه بیشتر کودکان کابوس می‌بینند، اما بین 2 تا 8 درصد از جمعیت بزرگسالان نیز گرفتار کابوس‌های شبانه هستند. فرد هنگام دیدن کابوس ممکن است گرفتار احساسات عذاب‌آوری چون خشم، احساس گناه و اندوه شود، اما متداول‌ترین آنها​ ترس و اضطراب بیش از حد است. افراد اوایل صبح بدن فرد در خواب عمیق هستند، اما واکنش مغز در حالت بیداری است و معمولا کابوس‌ها در این زمان رخ می‌دهد. موضوعات کابوس معمولا از فردی به فرد دیگر متفاوت است. مثلا برخی افراد خواب می‌بینند خطری آنها را تهدید می‌کند و سعی در فرار دارند، اما نمی‌توانند از خطر بگریزند یا برخی از ارتفاعی سقوط و برخی دیگر حوادث غم انگیزی را در رویا تجربه می‌کنند.​ برخی کابوس‌ها به علت مصرف برخی داروها مانند ـ ضد افسردگی‌ها ـ رخ می‌دهند یا بیماری‌هایی که معمولا با تب همراه باشند، کابوس می‌آورند. در مورد برخی افراد که اواخر شب غذا می‌خورند، سوخت و ساز بدنشان برای هضم غذا افزایش می‌یابد و مغزشان را فعال تر نگه می‌دارد و این موضوع موجب دیدن کابوس می‌شود. برای درمان چنین کابوس‌هایی به مشاوره‌های روان‌شناسی نیازی نیست و فقط عادت غلط غذایی یا نوع دارو باید عوض شود. برخی افراد معتاد که سعی دارند ترک کنند احتمال دارد کابوس‌های وحشتناکی را تجربه کنند. محرومیت از خواب کافی نیز در بزرگسالان ایجاد کابوس می‌کند. از طرفی برخی افراد وقتی در ساعات بیداری دچار فشار عصبی می‌شوند یا با مشکلات شغلی مانند تغییر شغل یا از دست دادن آن مواجه می‌شوند یا عزیزی را از دست داده یا گرفتار مشکلات مالی شده اند و از این قبیل مسائل، بیشتر مواقع کابوس می‌بینند. گاهی اوقات اگر فردی در بیداری مورد حمله کسی واقع شده یا حادثه تلخی را تجربه کرده باشد، ممکن است همان حادثه را بارها در کابوس‌های شبانه خود تجربه کند. ​کابوس‌های دوران اولیه کودکی نیز معمولا علامت کوشش برای یادگیری روش‌های مقابله با ترس و مشکلات دوران کودکی است.

راه‌های مقابله با کابوس

کابوس‌ها وقتی سلامت و حال عمومی فرد را به خطر می‌اندازد دیگر مشکلی بیش از دیدن یک رویای بد است و باید آن را کنترل کرد. در واقع ابتدا باید منشأ این کابوس‌ها را پیدا کرد و مطابق آن، روش برخورد مناسبی با آن یافت. کابوس‌هایی که ریشه روحی- روانی دارد باید با مشورت و راهنمایی‌های یک پزشک یا روان‌شناس برطرف شود. کابوس کودکان و نوجوانان با صحبت کردن در مورد مشکلاتشان و راهنمایی آنها براحتی حل می‌شود، اما اگر فردی کابوس‌های عذاب آور و تکراری می‌بیند به درمان‌های اساسی از سوی روانپزشک نیاز دارد.

از برخی راه‌حل‌ها برای کم کردن اثر سوء کابوس می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

ـ نوشتن شرحی از کابوس یا رسم و نقاشی آن

ـ‌ تجسم یک پایان لذتبخش و دلخواه برای آن کابوس

ـ بازگو کردن چندباره آن کابوس برای دیگران

البته کابوس‌های برخی افراد از نظر آنها عذاب‌آور نیست و حتی آنها را جذاب و هیجان‌انگیز می‌دانند. این افراد کابوس‌هایشان را واکنش‌های سازنده قوای ذهنی خود می‌دانند و هرگز از تجربه‌شان ناراحت نمی‌شوند. این مساله نشان می‌دهد طرز نگرش و برداشت شخص از کابوس‌هایش کاملا مهم است و او خود می‌تواند با افکار خود تا حدی روی مقدار آزاردهنده بودن کابوس‌هایش تسلط داشته باشد.

منبع: w​ebmd​