این 7 مانع را بردارید
قانونگذار هدف از ایجاد مناطق آزاد را تسریع در انجام امور زیربنایی، عمران و آبادانی، رشد و توسعه اقتصادی، سرمایهگذاری و افزایش درآمد عمومی، تولید و صادرات کالاهای صنعتی و... قلمداد کرده است و از این منظر اکنون با انتظارهای روزافزونی مواجه هستند و همواره با مناطق آزاد در دیگر کشورها بویژه کشورهای همسایه مورد مقایسه قرار میگیرند، اما قطعا افکار عمومی تصدیق میکنند که اهتمام به موارد یاد شده مستلزم امکانات و زیرساختهای متعددی است که متاسفانه به دلیل فقدان برخی از آنها این مناطق از اهداف اولیه خود دور مانده و عملا از جذب سرمایه بویژه سرمایه خارجی، جذب بازارهای هدف، صادرات و درآمدهای ارزی بهره لازم را نبردهاند.
به نظر میرسد اهم برخی از این موانع که قطعا رفع آنها نیازمند یک عزم ملی است از این قرار باشد:
1 ـ برخی مناطق آزاد در ایران متناسب با تواناییها و فرصتهای سرزمینی و فرصتهای کلان اقتصادی انتخاب نشده و مناطقی آزاد اعلام شده که مزیت لازم را نداشتهاند.
2 ـ تداخل تصمیمات اجرایی دستگاههای ذیربط و بیتوجهی برخی دستگاههای اجرایی به ماده 27 قانون چگونگی اداره مناطق آزاد.
3 ـ انطباق نداشتن ماموریتهای محوله به مناطق آزاد با زیرساختهای موجود از قبیل خطوط مواصلاتی، ارتباطات، انرژی، بندر، فرودگاه، آموزشی، بهداشتی و...
4 ـ کمتوجهی به تدوین برنامه استراتژیک مصوب برای هر منطقه متناسب با ویژگیها و مزیتهای نسبی آن منطقه.
5 ـ کمبود نیروهای کارآمد و متخصص در زمینههای صنعتی، تجاری و اقتصادی به دلیل کمبود امکانات رفاهی، اقامتی، آموزشی، بهداشتی و...
6 ـ کمرنگ شدن مزیتهای قانونی مناطق آزاد در مقایسه با قوانین حاکم بر سرزمین اصلی.
7 ـ پایدار نبودن بودجه مناطق در بودجه کل کشور برای احداث زیرساختهای لازم. اکنون درآمد مناطق آزاد از محل اخذ عوارض از واردات کالاهای تجاری تامین میشود که این حق عملا موجب رونق واردات و فاصله گرفتن از اهداف اولیه قانونگذار شده است.
محمدرضا علایی / قائممقام سازمان منطقه آزاد چابهار
گفت و گو
