پلیس منهای اکشن

مجموعه‌های پلیسی این ظرفیت را دارند تا عوامل سازنده با تیزهوشی و بهره بردن از عناصر دراماتیک از زاویه‌ای تازه به موضوعات اجتماعی نگاه کنند و در کنار طرح این مسائل نشان داده شود که وقتی پلیس به موضوعات اجتماعی ورود کند چگونه می‌تواند بدون درگیری آنها را حل کند و آدم‌ها را در شرایط مطلوب قرار دهد.

در این باره می‌توان به سریال زخم به کارگردانی مسعود آب‌پرور اشاره کرد که این روزها از شبکه سه پخش می‌شود. سعید رحمانی، نویسنده سریال با بهره بردن از عناصر دراماتیک فقط یک سریال پلیسی ننوشته، بلکه ملودرام اجتماعی نوشته که پلیس عنصر موثر آن است. بنابراین مخاطب با دیدن سریال فقط با صحنه‌های حادثه‌ای روبه‌رو نمی‌شود، بلکه در ابتدا موضوعات اجتماعی را می‌بینید و در ادامه بر اثر یک بزه و اشتباه پلیس وارد داستان می‌شود.

این مجموعه با صحنه‌های خیابان، بچه‌های کار و ازدحام مردم در مترو شروع می‌شود و قهرمان قصه، ستوان یکم الهام پویا نشان داده می‌شود که به جای استفاده از وسیله نقلیه شخصی سوار مترو می‌شود و یکی از بچه‌های خیابانی کیف او را به سرقت می‌برد.

این در حالی است که معمولا در این‌گونه آثار پلیس‌ها سوار ماشین پلیس دیده می‌شوند، افراد تیزهوشی هستند که همه چیز را رصد می‌کنند و کمتر دچار مشکلات شخصی می‌شوند، اما در سریال زخم در همان سکانس‌های اول یک پسربچه کیف الهام پویا را می‌دزدد و این آغاز ماجرایی تازه برای او می‌شود.

این سرقت باعث می‌شود پای پلیس به مساله‌ای خانوادگی و اجتماعی باز شود و مردمی مقابل دوربین زخم قرار می‌گیرند که در اطراف ما زندگی می‌کنند، اما ما کمتر به این قضیه دقت می‌کنیم که پلیس هم مانند ماموران بهزیستی می‌تواند مسائل و مشکلات خانوادگی را حل و فصل کند بدون این‌که برای رفع آنها از اسلحه استفاده کند یا به زور و زندان متوسل شود.

این نوع ساختار در سریال‌های خارجی پلیسی سال‌هاست باب شده است و کارآگاهان پلیس معمولا به مشکلات اجتماعی و خانوادگی ورود پیدا می‌کنند و آنها را با استفاده از روان‌شناسان و مشاوران پلیس حل می‌کنند و زخم را می‌توان در کنار این آثار یکی از سریال‌های خوب پلیسی دانست که در تلویزیون کشور ما تولید شده است.

فاطمه عودباشی / گروه رادیو و تلویزیون