هنر مردان خدا
دو لبخند، دو نگاه، دو تصویر؛ هر دو مقاوم، هر دو نماد ایستادگی و صبر. یکی عزیزی از دست داده و یکی آرمیده در آغوش عزیزی؛ آن یکی مادری خون دل خورده و صبور، این یکی پسری دلیر و خونین پر.
مرگ حائل میان آدمهاست، عزیزان را چه بد از هم جدا میکند، چه فاصلهای میاندازد این مرگ میان دو دلداده. غم دوری را میشود در چروکهای نشسته بر صورت این مادر دید، از عضلاتی که دو دل است میان خندیدن و گریستن.
اما دلتنگیها آرام میگیرد اگر مرگ، شهادتی باشد که هنر مردان خداست. دلیر بودند آنها که رفتند، عاشق وطن بودند که رفتند، راز ماندگاریشان هم همین است؛ شیردلی، بیباکی، وفاداری و ترجیح دادن آسایش دیگران بر آرامش خود.
گفت و گو
