یک جفت موش هم کافی است

از میزان جسارتشان همین بس که اگر انسانی سر راهشان قرار گیرد، کوتاه نمی‌آیند که بماند، یورش هم می‌برند به این موجودات دو پای مزاحم از دید خودشان و بخت با مردم تهران یار است که آنقدر درشت جثه شده‌اند این جانوران موذی که امکان گذرشان از پاچه شلوار آدم‌ها وجود ندارد و گرنه چه مضحک صحنه‌هایی که در سطح شهر اتفاق نمی‌افتاد از تقابل موش‌ها و آدم‌ها.

موش‌ها سال‌هاست در سطح شهر تهران آزادانه و بدون دغدغه مانور می‌دهند و شهروندان و بخصوص زنان و کودکان را می‌آزارند. همین چند روز پیش خود شاهد بودم موش سینه ستبری چنان به خانمی که در حاشیه خیابان 17 شهریور به انتظار تاکسی ایستاده بود حمله کرد و خود را به پایش کوفت که زن بیچاره تا مرز سکته رفت و برگشت و مرده و زنده شد از شدت ترس و وحشت. از شمالی‌ترین نقطه تهران تا جنوبی‌ترینش؛ از خیابان ولی عصر در میدان تجریش گرفته تا خیابان فداییان اسلام در میدان شوش، همه و همه این روزها در قرق موش‌هاست و رویت‌شان در حکم یک امر عادی و روزمره.

فارغ از آن که پایتخت ایران چه تعداد موش دارد، که این روزها خود مناقشه‌ای شده میان مسئولان و کارشناسان، باید فکری کرد برای مهار، کنترل و در نهایت معدوم‌سازی این ناقلان جورواجور امراض و بیماری. تهران چه 15 میلیون موش داشته باشد، چه 7 میلیون، چه یک میلیون و چه حتی یک جفت موش، مسئولان باید به جای مجادلات رسانه‌ای و متهم کردن دیگران به سیاه‌نمایی، طرحی نو دراندازند برای پاکسازی معابر شهر از این موجودات سابقا کوچک و گنده شده امروزی، به صورت ریشه‌ای. یک جفت موش برای آلوده شدن دوباره یک شهر کافی است، از بس که خانواده‌دوست هستند و علاقه‌مند به زن و بچه و عاشق ازدیاد نسل، اجرای طرح‌هایی مانند طعمه‌‌گذاری شاید در کاهش تعداد موش‌ها آن هم به صورت مقطعی موثر بوده باشد، اما در درازمدت موش‌‌ها دوباره به خانه‌هایشان بازگشته‌اند قبراق و سرحال. پایتخت ایران به اندازه کافی از انواع و اقسام آلودگی‌ها رنج می‌برد؛ مسئولان ذی‌ربط دست‌کم موش‌ها را از این فهرست بلندبالا حذف کنند و دست از مناقشات رسانه‌ای بر سر تعداد آنان بردارند. در این دوره و زمانه دیگر به گربه‌ها یا به قول موش کوچولوهای عروسکی فیلم شهر موش‌ها «اسمشو نبر»های پایتخت هم امیدی نیست که همه دم‌بریده شده‌اند و بی‌حال و ویلان و سرگردان میان زباله‌های شهری.

محسن محمدی ‌/‌ جام‌جم