کافی است تا در اینترنت «درگذشت مظلومی» را سرچ کنید تا سیلی از پیامهای تسلیت جلوی شما ظاهر شود. اما جای شکرش باقیست که این خبر خیلی زود تکذیب شد. غلامحسین مظلومی هنوز هم در تلاش است تا در سختترین رقابت زندگیاش، سرطان را دریبل بزند. برای عبور از این حریف بد بدن و چغر، بزرگترین دلگرمی او که از بهترین مهاجمان تاریخ فوتبال ایران بهشمار می رود، همین ملاقاتهای روحیه بخش است.
دیروز فرهاد مجیدی همراه برادرش فرزاد بر بالین مظلومی حاضر شد تا بار دیگر لبخند بر لبان پیشکسوت استقلال نقش بندد. در همین دو سه روز اخیر ستارههایی چون علی دایی، مهدی مهدویکیا و احمدرضا عابدزاده هم به ملاقات مظلومی رفتند تا او را در این مبارزه دشوار یاری کنند. از جمع ورزشیها و غیر ورزشیها خیلیهای دیگر هم در این مدت به غلامحسین مظلومی روحیه دادند تا او تسلیم مرگ نشود. اتفاقا وقتی درباره آخرین شرایط مظلومی، از پسرش امیر پرسیده میشود، او هم به همین موضوع اشاره می کند: پدرم به دلیل روحیهای که به او میدهند، وضع خوبی دارد. ملاقاتکنندگان بسیار روی روحیه پدرم تاثیرگذار هستند و به پدرم انرژی مثبت میدهند.
آقای گل 40 سال پیش فوتبال آسیا، کسی که آخرین گل فوتبال ایران را در المپیکها به ثمر رساند و در تیم ملی با زدن ۳۷ گل در ۴۸ بازی برای سالهای متمادی عنوان بهترین گلزن رده ملی را در اختیار داشت، هیچگاه به اندازه این روزها با این احساس که یکی از بزرگان فوتبال ایران است و بر گردن این ورزش حق دارد، زندگی نکرد. چه اشکالی دارد. مهم این است که او همچنان میخندد. شاید اگر این عیادتها نبود، الان غلامحسین مظلومی هم نبود.
رضا پورعالی / گروه ورزش