والیبال تمام نشدنی، ولاسکوی دوست داشتنی

روحیه برنده داشتن، برنده بودن و موفق ماندن نیز در درس‌های وود در جای خود قابل بحث است، به طوری که هر کدام آنها پایه‌های موفقیت یک تیم را در رویداد ورزشی می‌سازد و فلسفه مربیگری یک مربی را بنا می‌گذارد. این روزها بخشی از درس‌های وودن را می‌توان در سیمای تیم والیبال ایران و حاشیه‌های وابسته به آن در رقابت‌های جهانی پیدا کرد.

آنجا که تیم ملی نتیجه بازی با فرانسه را واگذار می‌کند اما برای موفق ماندن، روحیه مبارزه‌طلبی‌اش را برای دیدار با حریفان دیگر از دست نمی‌دهد. می‌ایستد و می‌جنگد. یا خولیو ولاسکو که فلسفه برنده شدن او در والیبال ایران موج مثبتی از جاه‌طلبی و فرآیند محوری در ورزش ایران ایجاد کرده بود، بازی حیثیتی را از آمریکا می‌برد و پایداری و اراده‌اش را در مفاهیم «مبارزه» و «جاه‌طلبی» نشان می‌دهد.

درس‌های ولاسکو برگرفته از هرم موفقیت وودن است که ورزش ما برای داشتن تیم‌هایی مثل والیبال به آن نیاز دارد. در این آموخته‌ها «نق» زدن و «ناله» کردن‌های همیشگی برخی روسای فدراسیون‌ها و مربیان همفکرشان جایی ندارد، بلکه آنچه به صورت راهبرد جلوه می‌کند مبارزه برای موفق ماندن است.

آرژانتین ولاسکو بدون امید به صعود، آمریکایی را برد که چندی پیش در لیگ جهانی قهرمان شده بود. درست است بچه‌های ایران و اسلوبودان کواچ مربی جوان در بازی با صرب‌ها همان حس جاه‌طلبی دیدارهای قبلی را داشتند و موفقیت بزرگ بر پایه تلاش جمعی آنها به دست آمد، اما کاردانی ولاسکو و کارگردانی این مربی آرژانتینی در سوی دیگر رقابت‌های جهانی موفقیت‌مان را در این رویداد بزرگ کامل کرد.

نوشتن از توانایی‌های این مربی، نادیده گرفتن شایستگی‌های کواچ سرمربی خوب والیبال ایران نیست و نباید باشد. مربیان در تیم ملی پازل موفقیت را کنار یکدیگر می‌چینند و آنچه آینده بهتر را می‌سازد فلسفه‌های مربیگری است که یکشنبه‌شب ولاسکو یک بار دیگر فلسفه‌اش را به رخ والیبال جهان کشید. این که برنده شدن و موفق ماندن دو مفهوم کلیدی ورزش است و هر کدام، آن یکی را کامل‌تر می‌کند. امروز ولاسکو نزد مردم ایران علاوه بر یک مربی برنده، یک چهره موفق است؛ یک مرد فراموش نشدنی برای والیبالی که هنوز تمام نشده است.

محمد رضاپور / گروه ورزش