وقتی کفگیر فیلمنامه به ته‌دیگ می‌خورد

تحلیل دیگری هم می‌گوید از آنجا که تماشاگران به محصولات کلاسیک و قدیمی دلبستگی خاصی دارند، صنعت سینما قصد دارد نسخه‌های امروزی را (با توجه به شرایط و تکنیک‌ معاصر)‌ در معرض دید آنها قرار دهد، اما آنچه در عمل اتفاق افتاده، عکس این موضوع را نشان می‌دهد. در حقیقت، نسخه‌های جدید اکثر فیلم‌هایی که دوباره‌سازی محصولات موفق و نامدار قدیمی هستند، نتوانسته‌اند رضایت خاطر تماشاگران را فراهم کرده و موفقیتی در جدول گیشه نمایش به دست بیاورند. شکست سخت تجاری این فیلم‌ها، این پرسش را پیش می‌کشد که چرا اعتبار فیلم‌های قدیمی را با این‌جور کارها خدشه‌دار می‌کنند و چرا هالیوود هنوز هم اصرار بر تولید نسخه‌های دوباره‌سازی شده محصولات کلاسیک دارد.

«سولاریس» استیون سودربرگ را می‌توان یک استثنا دانست. این فیلم که دوباره‌سازی اثری غیرمتعارف و فلسفی به همین نام اثر آندره تارکوفسکی بود، در هیچ‌یک از معیارهای هالیوودی جای نمی‌گیرد و اساس تفکر تولید نسخه انگلیسی‌زبان آن با حضور بازیگر سرشناسی مثل جورج کلونی، اشتباه بوده است؛ اما هالیوود تعدادی از فیلم‌های مردم‌پسند و تجاری خود را نیز دوباره‌سازی کرد که نتوانسته‌اند رضایت خاطر تماشاگران را فراهم و موفقیت نسخه اصلی آن را تکرار کنند. از این دسته فیلم‌ها می‌توان به «سگ‌های پوشالی»، «حادثه پوزیدون»، «پلیس آهنی ‌/‌ روبوکاپ» و «طالع نحس» اشاره کرد.

به گفته منتقدان سینمایی، هیچ‌یک از نسخه‌های جدید این محصولات قدیمی نتوانستند جادوی نسخه‌های اصلی را در قصه و حال و هوای خود به کار گیرند و تبدیل به فیلم‌های کسل‌کننده‌ای شدند. این در حالی است که هنوز تماشای نسخه‌های اصلی آنها روی صفحه کوچک تلویزیونی جذابیت و هیجان اولیه را در خود دارد.

باوجود شکست تجاری بسیاری از نسخه‌های جدید فیلم‌های موفق قدیمی، بعید به نظر می‌رسد صنعت سینما سنت دوباره‌سازی نسخه‌های قدیمی و کلاسیک را رها کند. این نکته‌ای است که عموم منتقدان و تحلیلگران سینمایی بر آن اتفاق نظر دارند.