خاطرات دکتر علی لاریجانی - قسمت 246

جمعه 19 اسفند 1373 امروز صبح به کوه رفتم. مسیر راه آرامش خاصی برای انسان ایجاد می کرد ، هوا قدری سرد بود.در نزدیکی کولکچال پزشک کهنسالی با همسرش را ملاقات کردم که با شوق زیاد به کوهستان آمده بودند. خیلی اظهار خوشحالی کرد که در کوه همدیگر را ملاقات کردیم.

کد خبر: ۷۱۴۵۷

از فواید کوهپیمایی قدری سخن گفت و چون احساس کرد من قدری تند حرکت می کنم ، گفت «آرام برو و پیوسته» که سخن همیشگی کوهنوردان است.
امروز آقای فیدل راموس رئیس جمهوری فیلیپین برای دیدار رسمی وارد تهران شد.
از بخش خبر اطلاع دادند که در محل نمازجمعه کراچی بمبی منفجر شده و حدود چهل نفر کشته و زخمی شده اند.
به نظر می رسد که این امر تلافی قتل دو دیپلمات امریکایی در 48 ساعت قبل در آنجا بوده است!
آقای وارن کریستوفر وزیر خارجه امریکا که در دیدار منطقه ای در تل آویو به سر می برد اظهار نظر کرده است که امضا قرارداد اخیر شرکت امریکایی هلندی «کونکو» با ایران برای اکتشاف و استخراج نفت حوزه سیری در خلیج فارس با سیاست واشنگتن مغایرت تام دارد! این هم کشمکش بخشهای اقتصادی امریکایی با سیاستمداران آن است!
امروز عصر کتاب مصباح الشریعه و مفتاح الحقیقه را مطالعه می کردم که انصافا مجموعه روایی جالبی است در احوالات آدمی.
روایتی از امام صادق (ع) در باب مقام رضا عجیب بود. «امام صادق (ع) فرمود: تعریف رضا آن است که انسان راضی به محبوب و مکروه باشد. صفهالرضا ان یرضی المحبوب والمکروه و الرضا شعاع نورالمعرفه. و رضا اثری شعاعی است از نور معرفت و علم ، و شخص راضی همیشه از خواسته های خود و از تمایلات و خواهشهای خویش منصرف شده و میل خود را در مقابل خواسته های طرف فانی می کند و شخصی که راضی باشد درواقع در مورد رضای طرف نیز واقع شده است و رضا عنوانی است که جامع همه مراتب و مفاهیم موضوع عبودیت و بندگی درمقابل پروردگار متعال است.
حضرت می فرمایند: از پدرم امام محمدباقر (ع) شنیدم که می فرمود: علاقه پیدا کردن دل انسان به آن چیزی که موجود و حاضر است شرک می باشد و به آن چیزی که حاضر نیست و مفقود است کفر است ! و این هر دو معنی از طریقت رضا بیرون خواهد بود.»
این مطلب از امام باقر (ع) که علاقه به آنچه حاضر نیست و مفقود است کفر است قابل توجه است.
جناب آقای مصطفوی در شرح این مطلب گفته اند که به نظرم توضیح خوبی است : نبود ، نقیض بود و هستی است و هرگز دو مورد جمع نمی شوند و یکی از این دو باید محقق باشد ، یا موجود و یا مفقود.
و چون هستی حقیقی و مطلق مخصوص ذات پروردگار متعال است ، توجه و علاقه به نقیض آن که مفقود و معدوم است کفر به وجود مطلق خواهد بود.