موانع کونته

اما سوال کلیدی اینجاست که چرا کونته در اوج جوانی به‌عنوان سرمربی یوونتوس کار روزانه و پرتب و تاب باشگاهی را رها می کند و به کار تقریبا ساکن‌تر ملی مشغول می شود. سوزی کامپاناله، ستون‌نویس فوتبال ایتالیا معتقد است: کار در تیم ملی برای هر سرمربی یک موقعیت بزرگ است. فرصتی که با تمام خطرها و موانعش خیلی سخت می‌شود از آن چشم پوشید. خطرها و موانع؟ بله. نکته کلیدی همین‌جاست. اولین چالش مهم کونته در جایگاه جدیدش حضور در مرحله انتخابی یورو ٢٠١٦ است. گروهی که کرواسی، بلغارستان و نروژ مهم‌ترین حریفان آتزوری هستند و با توجه به صعود مستقیم دو تیم از هر گروه به مرحله نهایی چندان نمی‌تواند برای قهرمان چهارباره جام‌جهانی دردسرساز باشد.

اما با این‌حال طی سال‌های اخیر نیمکت ایتالیا برای مربیان سابق چندان نوید بخش نبوده است. آریگو ساکی تا قبل از حضور در ایتالیا یکی از بهترین مربیان جهان بود، اما بعد از ناکامی در یورو ٩٦ و حذف از مرحله گروهی به حاشیه رفت. دینو زوف و چزاره پراندلی هم گرچه هیچ‌گاه مربیان برجسته‌ای نبودند، اما بعد از موفقیت نسبی ایتالیا در جام جهانی ٩٨ فرانسه و یورو ٢٠٠٠ کمتر کسی سراغ آنها را گرفت. تراپاتونی افسانه‌ای بعد از نیمکت آتزوری برای احیای اعتبارش به پرتغال، اتریش و ایرلند جنوبی سفر کرد. دونادونی هم که اصلا مجبور شد بار دیگر از صفر آغاز کند و مانند فصل قبل با درخشش پارما اعتبار از دست رفته‌اش را تا حدی بازگرداند. آخرین نمونه هم پراندلی است که با یک عقبگرد به ترکیه رفت.

نکته دیگر این‌که ایتالیا از نظر مهره در بدترین شرایط دو دهه اخیر قرار دارد. بوفون با سی و شش سال سن کم‌کم جایش را به سیریگو خواهد داد و پیرلو گرچه از حضور کونته استقبال کرده، ولی با توجه به فصل فشرده یووه به دلیل سن و سال بالا نمی‌تواند به طور کامل در اختیار تیم باشد. در دفاع گرچه بارزالی، بونوچی و کیه لینی در دفاع سه نفره یووه عملکرد قابل قبولی در سری A داشتند، اما در تیم ایتالیا وقتی پراندلی با دو مدافع میانی کار می کرد عملکرد دفاعی مجموعه ناامیدکننده بود.

در خط حمله شرایط از همیشه بدتر است. ایتالیایی‌ها سال‌هاست منتظر بالوتلی هستند که بتوانند او را در سطح مهاجمانی چون لواندوفسکی، سوارس و فالکائو قرار دهند، اما به نظر می‌رسد سطح او چیزی بیش از یک فوتبالیست متوسط رو به بالا نیست. رقبای او در تیم نیز اوضاع بهتری ندارند.

جیمز هورنکاسل، نویسنده فوتبال اروپا می نویسد: تنها نکته امیدوارکننده این است که در تیم استعدادهایی وجود دارد که شاید حضور کونته بتواند اوضاع را بهتر کند. مهره هایی چون وراتی، اینسینیه و فلورنزی هنوز در ترکیب تیم در حاشیه هستند.

اگر از چگونگی توافق فدراسیون ایتالیا با کونته و صحبت‌هایی مبنی بر دخالت یکی از غول های تولید لباس ـ که رنزو اولیویه‌ری، سرمربی کهنه‌کار ایتالیا اعتقاد دارد این یک نقطه ضعف در فوتبال این کشور است ـ چشم‌پوشی کنیم باید دید آیا نایب‌قهرمان جام جهانی ٩٤ و یورو ٢٠٠٠ می‌تواند مانند بانوی پیر، ابهت و اعتماد به‌نفس قهرمان چهارباره جهان را بازگرداند؟ قهرمانی که در دو جام جهانی اخیر رنگ حضور در مرحله حذفی را به خود ندیده است!