مسی و جواب محکم به منتقدان

بله! این درست که حرکتش اشتباه بود، اما در این مواقع باید مورد حمایت اعضای خانواده‌اش قرار بگیرد. اگر یکی از اعضای خانواده شما خطایی مرتکب شود و حتی این خطا باز هم تکرار شود، شما از او حمایت خواهید کرد. حتی اگر او دستگیر و به زندان روانه شود باز هم می‌روید و به او سر می‌زنید. این قضیه برای سوارس نیز مصداق دارد. این طبیعی است که دیگر بازیکنان از او دفاع کنند. او رفیقشان است.

برای تیمشان گل‌های فراوانی زده و جنگیده است.اولین عکس‌العمل هم‌تیمی‌هایش دفاع از اوست. نکته خنده‌دار این است که سوارس تا قبل از این‌که آن حرکت را انجام دهد واقعا عملکرد درخشانی در تیمش داشت و می‌توانست در بازی‌های باقیمانده ستاره تیمش باشد. البته تمام تیم‌های مدعی برای قهرمانی، حساب ویژه‌ای روی ستاره‌های خود باز می‌کنند و چندان عجیب نیست که بازیکنانی از این دسته، عملکرد درخشانی داشته باشند.

نکته ویژه جام جهانی این است که مربیان به بازیکنان خلاق و فانتزی خود آزادی عمل بیشتری داده‌اند. این در حالی بود که از طرف هم‌تیمی‌های خود در زمین پوشش داده می‌شدند. آنها بهترین بازیکنان تیم خود هستند و طبیعی است که گاهی کارهایی انجام دهند که کمی از حدود اختیاراتشان فراتر هستند.

خیلی مهم است بازیکنان بزرگ تیم‌ها برای کشورهای خود در همان ابتدای بازی‌ها بدرخشند. این‌گونه به تیم خود اعتماد به نفس مضاعف می‌دهند. یک گل در همان ابتدای رقابت‌ها واقعا تاثیر زیادی روی عملکرد آینده تیم‌ها دارد. کافی است به لئو مسی نگاه کنید. قبل از آغاز بازی‌ها همه می‌گفتند او هیچ‌گاه در جام جهانی نمی‌تواند موفق باشد، اما در برابر بوسنی یک گل به ثمر رساند و تاکنون دست​نیافتنی به نظر می‌رسد. جواب محکمی هم به منتقدانش داد. یک گل در همان ابتدای تورنمنت می‌تواند سبب شود آن جام بهترین عملکرد را برای آن تیم رقم بزند، اما عکس این قضیه نیز درست است. کافی است به کریستیانو رونالدو بنگرید.کسی که شروع بدی در جام داشت و در انتها نتوانست عملکرد خوبی در تیم کشورش داشته باشد و تیمش نیز از دور بازی‌ها کنار رفت.

تاکنون از نمایش نیمار تحت تاثیر قرار گرفته‌ام. تقریبا همه چیزهایی را که مربی تیم از او می‌خواهد در خاک کشورش بخوبی اجرا کرده است. وقتی چنین فشار سرگیجه‌آوری در خاک خود بر دوشتان سنگینی می‌کند دو خروجی بیشتر ندارید: یا این‌که بدرخشید و برای کشورتان ناجی باشید یا این‌که بدترین نمایش را از خود ارائه بدهید و به اصطلاح قفل شوید.

به عنوان کاپیتان سابق آلمان شما در حالی که در کشور خود بازی می‌کنید مسئولیت دشواری را دارید؛ فشاری به غایت سنگین. من به عنوان کاپیتان تیم آلمان در جام جهانی 2006 چنین شرایطی را تجربه کرده‌ام. وقتی این واقعیت را بدانید که در جام جهانی همه بازی‌ها دیده می‌شود، این فشار بیشتر هم خواهد شد خصوصا بازی‌های تیم میزبان که برای تمام مردم دنیا اهمیت ویژه‌ای دارد. می‌دانید این شاید آخرین فرصت کشورتان برای میزبانی در جام جهانی باشد و همه مردم از شما انتظار قهرمانی دارند. به‌عنوان یک فوتبالیست تجربه‌های مختلفی در لحظاتی که در اردوی آلمان بودم، کسب کردم.

مثلا در تیمتان برخی بازیکنان هستند که بعد از بازی‌ها علاقه خاصی به خواندن ستون‌ها و نظر روزنامه‌نگاران روزنامه‌ها در خصوص بازی دارند. بعضی‌ها هم به دیدن خانواده و دوستان خود می‌روند و برخی‌ها هم در اتاق خود در هتلشان باقی می‌مانند و خود را از مردم دور نگاه می‌دارند.

یک خاطره جالب تعریف کنم: به یاد دارم در جام جهانی 2006 یورگن کلینزمن شب قبل از بازی‌ها ما را به سالن بولینگ می‌برد و ما بازیکنان با یکدیگر بولینگ بازی می‌کردیم. این کار باعث می‌شد از فشار پیرامون فاصله بگیریم. در ضمن تورستن فرینگز رقیبی در بولینگ نداشت!

آن تیم به نیمه نهایی جام جهانی رسید که برای آن مجموعه جوان دستاورد بدی نبود، اما به نظرم تیم کنونی با یواخیم​لو می‌تواند به قهرمانی برسد. عقیده‌ام این است که قهرمان از میان برزیل، آرژانتین، آلمان و هلند است. تیم‌های آمریکای لاتین امسال عملکرد عالی داشتند، اما این به معنای شانس نداشتن تیم‌های اروپایی برای موفقیت نیست.

هلند به عنوان مثال نشان داد فقط از یک شیوه برای بازی بهره نمی‌برد. در ضمن بازی‌های مراحل حذفی در هوای مطبوع‌تری برگزار می‌شود و این می‌تواند برای تیم‌های اروپایی نویدبخش باشد.

میشائیل بالاک / بازیکن سابق تیم ملی آلمان