این تغییرات ژنتیک در جیرجیرک‌ها با هدف بقاء ایجاد شده است

ساکت شدن جیرجیرک‌ها از ترس جان

برای بسیاری از ما جیرجیرک‌ها با صدای جیرجیر ممتدی که توسط بال‌هایشان و به منظور اغوا کردن جنس مخالف از خود درمی‌آورند، قابل شناسایی هستند، اما برخی از جیرجیرک‌هایی که در جزایر هاوایی زندگی می‌کنند به طور موثری این ابزار تولید صدای خود را از دست داده‌اند و این موسیقی مخصوص را دیگر هیچ گاه تولید نمی‌کنند. جیرجیرک‌هایی که در جزایر مختلف هاوایی زندگی می‌کنند بال‌های خود را به روش‌های متفاوت ساکت کرده و این تغییر تقریبا همان زمان در همه این گونه‌ها بوقوع می‌پیوندد.

کد خبر: ۶۸۹۹۱۷

ناتان بیلی از متخصصان زیست‌شناسی دانشگاه کلرادو می‌گوید: بیش از یک راه برای ساکت کردن جیر‌جیرک‌ها وجود دارد. تکامل این جیرجیرک‌ها به واسطه انتخاب طبیعی باعث ایجاد سازگاری مشابه در آنها از نقاط مختلف شروع ژنتیکی شده است. این نوع تکامل متفاوت از یکدیگر در کسری از ثانیه ایجاد می‌شود.

سکوت به وجود آمده در جیرجیرک‌های نر هاوایی به عنوان راهی برای مخفی شدن از مگس زنبور است که با شنیدن صدای جیرجیرک نر موفق به کشف محل اختفا و در نهایت حمله به آنها می‌شود. لارو مگس زنبور به بدن جیرجیرک نر منتقل شده و در مدت یک هفته او را از پای درمی‌آورد. سکوت جیرجیرک نر او را از شر این پشه‌های مرگبار در امان نگه می‌دارد، اما او هنوز هم موفق به مدیریت جفت ماده و کشاندن او به محل ملاقات می‌شود.

ابتدا بیلی و همکارانش فکر می‌کردند که جیرجیرک‌های ساکت یکباره در چنین مکانی متولد شده و سپس از جزیره‌ای به جزیره دیگر مهاجرت کرده‌اند. با این حال زمانی که آنها از نزدیک بال جیرجیرک‌های ساکن جزایر کائوایی و اواهو را بررسی کردند، متوجه تفاوت آشکار بین این دو گونه شدند.

مطالعات بیشتر آزمایشگاهی نشان داد تفاوت بال‌های ساکت در هر دو جمعیت جیرجیرک‌ها را می‌توان به تک‌ژن‌های جنسی مرتبط دانست. اسکن گسترده ژن‌های جیرجیرک نشان می‌داد ژن‌هایی مسئول این تفاوت در نشانگرهای ژنتیکی نهفته هستند. شایان ذکر است چنین صفتی تقریبا در یک زمان در جیرجیرک‌های ساکن دو جزیره بروز کرده، اما روش نمایان شده این صفت به طور مستقل و اساسا به روش‌های متفاوتی بوده است. این موضوع باعث شده جیرجیرک مصداق بارزی از یک تکامل همگرا بوده و محققان معتقدند از این موضوع درس‌های بسیار بیشتری باید بیاموزند. بیلی و همکارانش اکنون به دنبال ژن‌ها و گذرگاه‌های توسعه‌یافته درگیر در این موضوع و همچنین تعامل آنها با بقیه ژنوم‌های جیرجیرک هستند. این یک فرصت هیجان‌انگیز برای تشخیص تکامل ژنوم به صورت بلادرنگ در حیات وحش است.