ظرفیت‌های کشف نشده انیمیشن ما

با همین میزان از سابقه و فعالیت، بسیاری از کشورهای آسیا در این زمینه صاحب سبک و درآمدی شده‌اند که دود از کله آدم بلند می‌کند (فقط فکرش را بکنید که می‌گویند یکی از کشورهایی که عمر این هنر در آن قدمتی همسان با کشور ما دارد، چند برابر فروش نفت ما تنها از این هنر ـ صنعت درآمد دارد) حتی اگر این گفته اغراق هم باشد بازهم به خاطر جایگاه خود انیمیشن و تاثیر شگرفی که بر هنر‌های دیگر می‌گذارد باید آن را جدی گرفت و به آن بهاداد. اگر انیمیشن در کشور ما به آن نقطه مطلوب می‌رسید دیگر شاهد بسیاری از اتفاقات ناخوشایندی که به هنگام فیلمبرداری از صحنه‌های خطرناک مانند انفجار و آتش گرفتن و نظایر آن که حتی باعث فوت و نقص عضو عوامل نیز می‌شود، نبودیم و می‌توانستیم این صحنه‌ها را با کمک انیمیشن بی‌دردسرتر، کنترل شده‌تر و البته باشکوه‌تر از آنچه امروز می‌بینیم، بسازیم.

واقعیت این است که هرچه انیمیشن یک کشور قوی و روزآمدتر باشد به همان اندازه هم می‌تواند به‌بخش‌های دیگر هنر‌های تصویری از جمله سینمای زنده و بازی‌های رایانه‌ای کمک کند. اکنون کار انیمیشن در جهان رسانه آن‌قدر بالا گرفته است که از یک هنر «وابسته» به یک هنر مستقل و پویا که به‌خاطر ماهیتش روز به روز فراگیرتر و کارآمدتر می‌شود و می‌تواند هنرهای دیگر را هم به‌خوبی پوشش دهد، ارتقا یافته است. به همین دلیل ساده است که این هنر از جایگاه و ارج و قربی ویژه برخوردار است و روز به روز هم این جایگاه بیشتر و بیشتر نزد خواص و ارباب رسانه منزلت می‌یابد.

جدای از این، انیمیشن یک فعالیت هنری پولساز است که می‌توان با مدیریت صحیح و هزینه نسبتا کم جمع زیادی را به کار گمارد. سیاستی که همین الان در مراکز صدا و سیما پیگیری و تلاش می‌شود این هنر در همه جای کشورمان گسترده شود تا رفته رفته این مراکز بتوانند در تولید آثار فاخر و جذاب نقش ایفا کنند. استعدادهای بسیاری در کشور ما وجود دارند که می‌توانند بیش از آنچه تاکنون انجام داده‌اند، در این زمینه بدرخشند. حالا دیگر بسیاری از تولیدات انیمیشن سینمایی و تلویزیونی به صورت مشترک ساخته می‌شوند و این علاوه بر این‌که باعث مطرح شدن انیمیشن دو کشور می‌شود به نوعی انتقال تجربه و انتقال فن نیز صورت می‌گیرد که این مهم جدا از مزایایی است که دو طرف می‌توانند از آن سود ببرند، اما به نظر می‌رسد سهم ما از این مهم، آنچنان که باید چشمگیر نبوده است. در جایی که ما به لحاظ کمی آرام آرام به آمار قابل اعتنایی در این زمینه می‌رسیم به نظر می‌رسد لازم است علاوه بر این‌که همزمان بیش از اینها روی کیفیت آثار داخلی متمرکز شویم، باید راهکارهایی هم پیدا کنیم تا تولیدات مشترک بین کشور ما و کشورهایی که در این حوزه شناخته شده‌اند، سر بگیرد. ساخته‌شدن این‌گونه آثار می‌تواند بیش از اینها انیمیشن ما را به جهان معرفی کند و ظرفیت‌ها و استعدادهای ما را در سطح جهان بشناساند.

مهدی غلامحیدری