جای خالی فرهنگ در طرح پارکبان

دو: این که بخشی از درآمدهای شهرداری از محل فروش حاشیه خیابان‌ها ـ تحت عنوان حق پارک ـ به شهروندان به دست بیاید محل ایراد نیست به شرط آن که فرع بر اصل ترجیح داده نشود، یعنی بدانیم که ما از اجرای این طرح‌ها به دنبال رفاه شهری و بسط رضایت‌مندی شهروندان هستیم و در کنار آن نیم نگاهی هم به درآمدهایش هم داریم و نه برعکس.

سه: هم‌اکنون دو نوع شیوه اجرای مدیریت پارک خودرو شخصی در پایتخت اجرا می‌شود. اگرچه پیشتر اعلام شده بود که با اجرای طرح پارکومتر، پارکبان‌ها برچیده خواهند شد ـ به این معنا که دخالت انسانی به حداقل خواهد رسید و طرح بر شیوه مکانیزه متمرکز خواهد شد ـ اما این طرح حیاتی دوزیستی دارد. هنوز هم در بسیاری از نقاط پررفت و آمد شهر، این پارکبان‌ها هستند؛ که حاکمان بلامنازع و مجریان خودمختار اجرای این طرح هستند. مأمورانی که حاشیه‌های حضور آنها در خیابان‌ها گاهی به اصل و هدف طرح چربیده است. از نرخ‌های عجیب و غریبی که بر صاحبان خودروها تحمیل می‌کنند تا جنجال‌ها و درگیری‌های لفظی و نبود نظارتی جدی بر فعالیت آنها.

اما سوی دیگر ماجرا، فعالیت پارکومترهایی است که در بیشتر نقاط شهر به چشم می‌آید. با این حال بسیاری از شهروندان ترجیح می‌دهند که خودروهایشان را در معابر فرعی‌تر مثل کوچه‌ها پارک کنند و زیر بار نرخ پارک این پارکبان‌های مکانیزه نروند. واقعیت آن است که هنوز برای بسیاری از شهروندان قابل هضم نیست که چرا تا دیروز برای پارک خودرو مجبور نبودند هزینه‌ای پرداخت کنند، اما امروز برای انجام عملی مشابه باید دست به جیب شوند. اینجاست که کمبود و خلأ فعالیت‌های اطلاع‌رسانی و فرهنگ‌سازی به چشم می‌آید. طبیعی است پیش از اجرای هر طرح مهمی باید با استفاده از ابزارهای رسانه‌ای و اطلاع‌رسانی، امکان هضم رفتاری و فرهنگی آن طرح مهیا شود در صورتی که به نظر می‌رسد تاکنون هیچ تیزر یا برنامه خاص آموزشی در تشریح مزایا و منافع عام‌المنفعه این طرح برای شهروندان پیش‌بینی نشده است.

حسن فرامرزی / جام‌جم