مسئولان در کما

این اسکی‌باز بیست‌و‌هشت ساله که در سطح باشگاهی فعالیت می‌کرد، هنگام انجام حرکات نمایشی با پایه کابین برخورد کرد؛ برخوردی شدید که باعث شد از ناحیه دست، لگن، پا و سر دچار شکستگی شود و خونریزی مغزی کند. طبیعتا حوادثی از این دست در ورزش اجتناب‌ناپذیر است، اما نبود امکانات کافی و ایمنی در فضاهای پرحادثه‌ای چون پیست اسکی را چگونه می‌توان توجیه کرد.

از این بدتر فرار مسئولان از پاسخگویی است که این دیگر اصلا توجیه ندارد. چهار روز از حادثه‌ای که برای نوید‌شهسواری اتفاق افتاده می‌گذرد، اما هنوز هیچ‌یک از مسئولان پیست یا پیمانکاران، حاضر نشده‌اند پاسخگو باشند.

یک اسکی‌باز به کما می‌رود، اما کسی نیست که بگوید چرا مهم‌ترین پیست اسکی ایران نه پزشک معالج دارد و نه امکانات درمانی مناسب. به گفته شاهدان اگر پزشکی که مشغول اسکی کردن در پیست بود، خودش را بموقع به‌محل حادثه نمی‌رساند و قلب حادثه دیده را احیا نمی‌کرد، این اسکی باز همان جا جان خود را از دست می‌داد.

همین چند هفته پیش بود که حجم بالای علاقه‌مندان در پیست اسکی دیزین سبب شده بود تا ترافیکی شدید در راه این پیست ایجاد شود و اما وقتی صحبت‌ از امکانات می‌شود نه خبری از ایمنی است،‌ نه مرکز درمانی مناسب است و نه خبری از پزشک و دیگر امکانات پزشکی و امدادی. تازه این وضع بهترین پیست اسکی ایران است. یکی نیست بگوید پس درآمد پیست‌های اسکی که از هر نفر مبلغ ورودیه‌ای گزافی هم می‌گیرند صرف چه کاری می‌شود؟!

این رسمش نیست که منتظر باشیم جوانی جلوی چشم خانواده‌اش پرپر شود تا فقط دستور رسیدگی و برخورد با خاطیان را صادر کنیم یا با ابراز تاسف بگوییم پیست‌های موجود در ایران بدون ایمنی است.

رضا پورعالی / گروه ورزش