مدارس دینی؛ حرکتی اعتراضی به سیاست‌های فرهنگی پهلوی

تاریخ پرفراز و نشیب ایران شاهد حضور اقوام و طوایف مختلفی بود که با جنگ و خونریزی به قدرت‌های غالب تبدیل شدند و گرچه هر هجومی آثار و تبعات مخربی را بر ساحت فرهنگی ایران وارد کرد، اما مردانی اهل قلم بودند که با سرانگشتان تدبیر خود برای فروکاستن از حجم آثار تخریبی، به تاسیس مجتمع‌های فرهنگی اقدام کردند. وجود نظامیه‌های مختلف در شهرهای ایران نمونه‌هایی از این تلاش فرهنگی است. در دوران معاصر همزمان با ورود اندیشه‌های غربی، علوم جدید نیز وارد کشور شد و تعدادی از فرهنگیان کشور را برآن داشت در کنار دانش قدیم، شرایطی را برای تعلیم دانش‌آموزان به سبک نو فراهم آورند. در ابتدای امر، در برخی سطوح سنتی جامعه ایرانی، نسبت به علم‌آموزی دانش‌آموزان با دروس جدید از این باب که محصولی از غرب و دیار کفر است، تردیدهایی وجود داشت. با این وصف، برخی چهره‌های فرهنگی که وابسته به فرهنگ قدیم بودند و ضرورت پرداختن به علوم جدید را احساس می‌کردند، برآن شدند در کنار منابع درسی قدیم، ریاضیات، فیزیک، شیمی و زبان خارجی را نیز به دانش‌آموزان یاد دهند. بخصوص از دوره پهلوی دوم، برخی متدینان که از فضای فرهنگی و سیاسی موجود ناراضی بودند به فکر ایجاد مدارسی افتادند تا هم اسلوب مراکز آموزشی جدید را داشته باشد و هم مفاهیم دینی را به نونهالان و نوجوانان خانواده‌هایی که دغدغه مذهب داشتند، آموزش دهد.

پرونده مدارس دینی را در صفحات 10 و 11 امروز بخوانید.