مزد ترس؛ ضربه در سکانس آخر

سروان ناصرمحمدی با بازی عبدالرضا اکبری، درگیر پرونده‌ای می‌شد که ضدقهرمان آن مهران با بازی احمد فخر، یک قاتل هوشمند و همه فن حریف بود. تمجیدی در مزد ترس، قالب متداول پلیس پاستوریزه و اتوکشیده را شکست. ناصرمحمدی، خانواده‌ای داشت و با زنش مریم و دخترش زندگی می‌کرد. یک زندگی معمولی یک خانواده متوسط ایرانی در دهه 70 که کار و زندگی‌اش با هم تداخل پیدا کرده بود. از طرف دیگر، مهران هم با چالاکی، تابوی شکست‌ناپذیری پلیس در مقابله با خلافکاران را شکست. ضربه نهایی مزد ترس در قسمت پایانی آن شکل گرفت در جایی که سروان محمدی در صندوق‌عقب ماشین، جسد دخترش را پیدا کرد و مهران هم متواری شد. در حقیقت شکست قهرمان و موفقیت ضدقهرمان، چیزی نبود که مخاطب انتظارش را داشت.

تمجید فراوان از کار تمجیدی باعث شد تا سه سال بعد، سری دوم مزد ترس ساخته شود. بازی با مرگ اگرچه اسم جالبی داشت اما در محتوا چندان گیرا نبود. مخاطبی که سروان محمدی را سرخورده و حیران در مزدترس رها کرده بود، این بار متوجه می‌شد که دختر او کشته نشده است و او را دزدیده‌اند. با مقدمه‌چینی‌ای طولانی، قصه از ایران به استانبول ترکیه رفت و ماجرای درگیری خیر و شر بین ناصر محمدی و مهران، گسترده و پای عموی مهران و چند نقش دیگر هم به قصه باز شد. تمجیدی برای رنگ و لعاب دادن بیشتر به کارش حتی سراغ جونیت آرکین، بازیگر مطرح ترک تبار هم رفت ضمن این‌که او ترجیح داد در این کار، بازی هم بکند و در نقش علیرضا که راننده‌ای در ترکیه بود، جلوی دوربین خودش بیاید. خارج شدن فضای قصه از مسیر معماگونه مزدترس که تحت تاثیر فضای خارج از ایران سر و شکل گرفته بود باعث شد بازی با مرگ به مسیری برود که شباهت چندانی به اثر اولیه نداشته باشد. شخصیت‌های جدید، چندان با فضای قصه همراه نبودند و شخصیت‌پردازی‌هایشان، ملموس نبود و در برخی صحنه‌ها، شعاری و باسمه‌ای به نظر می‌رسید.

پرونده سروان ناصر محمدی و دو سریالش در همان سال 75 و بعد از پایان بازی با مرگ بسته شد اما تمجیدی توانست هم مسیر نویی در قصه‌گویی باز کند و هم عبدالرضا اکبری را که یکی از درخشان‌ترین بازی‌هایش را انجام داده بود به یکی از ستارگان دهه 70 بدل کند.

احسان ناظم بکایی / جام جم