بازی جوانان در والیبال مدتها قبل از این که پای ولاسکو به ایران باز شود در چشم دوستداران این ورزش بود. هر چند ولاسکو تیم ملی بزرگسالان را در لیگ جهانی تا آنجا پیش برد که والیبال ایران در بین غولهای دنیا قابل احترام شد؛ اما سالها پیش جوانان والیبال با مربیان ایرانی راه افتخار در آسیا و جهان را خوب رفتند.
قهرمانی نوجوانان و جوانان در والیبال آسیا و جهان بعد از سالهای 1990 میلادی گواه خوبی بر کارکرد تیمهای پایهای والیبال است و این که همیشه جوانانی از بین این تیمها برخاستهاند که تا سالها پرچم ایران را در عرصههای والیبال به اهتزاز درآوردند. با وجود این، والیبال با یک اتهام تاریخی در فعالیتهای پایه روبه رو بوده و آن پدیده صغرسن است. بسیاری از منتقدان فدراسیونهای یزدانی خرم و داورزنی سهم زیادی از موفقیتهای والیبال پایه را به بازیکنان بزرگتر از شرایط سنی ردههای پایه اختصاص میدهند که سن شناسنامهای آنها با سن شرکت در مسابقهها همخوانی ندارد.
والیبال ایران بعد از موفقیتهای ردههای سنی برای فرار از این اتهام بزرگ، جایی در والیبال بزرگسالان میخواست که در چند سال اخیر به پیروزیهایی نائل آمد؛ اما اوج این موفقیتها و ترسیم تازه جایگاه والیبال، درخشش ستارگانش در لیگ جهانی بود. اکنون بسیاری از همان افراد - که به آنها تهمت زده می شد - در تیمی بازی میکنند که بینندگان تلویزیونی را بامدادان برای تماشای بازی با کوبا از خواب بیدار میکنند یا اجازه نمیدهند در شبهای بازی با ایتالیا، خواب به چشمان علاقهمندان والیبال بیایبد.
جوانان والیبال ایران خارج از نتایجی که میگیرند در این سالها مربیان زیادی را برای کار کردن با خود وسوسه کردهاند. گاییچ آمده بود و به کار کردن نیمه وقت هم رضایت داده بود؛ اما فدراسیون زیر بار تمامیتخواهی او نرفت تا معدنی، سنگ بنای موفقیتهایی را در پیکارهای جهانی بگذارد. درست در همین شرایط ولاسکو توانمندیهای والیبال ایران را بدرستی ارزیابی کرد و آمد خودش را به جوانانی رساند که آوازه او را در دهه 90 میلادی با تیم ملی ایتالیا شنیده بودند. کار با ولاسکو، اعتماد به نفس تازه به والیبالیستهای جوان ایرانی داد. فرصتی که در جام ملتهای آسیا بهوجود آمد در لیگ جهانی به اعتبار والیبال ایران تبدیل شد و اکنون جوانان بیشتر از گذشته در چشم دوستداران والیبال هستند. جوانانی که از سایه سنگین یک اتهام تاریخی خود را رهانیدهاند و جوانانی که بعد از این میآیند میخواهند جایی برای خود دست و پا کنند؛ جایی در میان بهترینهای والیبال جهان.
والیبال ایران در ردههای سنی با شهرهایی که دارد احساس اطمینان میکند. ارومیه، گنبد، آمل، کرمانشاه، مشهد، تبریز و تهران و حتی شهرری را هم کنار این شهرها بگذارید، میتوانید ظرفیتهای نهفته در والیبال ایران را بیشتر بشناسید، هر چند شهرهای دیگری نیز در این خاک پهناور هستند که والیبال را میتوان در عشق جوانان کوچه پس کوچههایشان پیدا کرد.
وقتی ولاسکو هموطن آرژانتینی خود را پیشنهاد میکند تا در آمل استعدادهای والیبال را زیر نظر بگیرد باید بیشتر به جوانان ردههای سنی در این ورزش توجه کرد.کاری که سالها پیش با دستان مربیان ایرانی آغاز شده بود، اکنون با مربیان خارجی دنبال میشود و تفاوتش این است که مربیان خارجی در پی استانداردسازی جهانی والیبال در این ردهها هستند. کاری که مربیان داخلی باید به آن توجه کنند این است که در سالهای آینده به بعد بینالمللی کردن فعالیتهای خود اهمیت بدهند.
والیبال از ایوان بوگانیکف روسی تا ست کوویچ صربستانی و اینک ولاسکو آموختههای زیادی دارد و مربیانش با تجربیات بینالمللی میتوانند ستارههای دیگری را معرفی کنند. پوریا فیاضی، بازیکنی که ولاسکو به او اعتقاد دارد یا سامان فائزی و رضا قرا در آیندهای نه چندان دور حرفهای بیشتری برای گفتن دارند. از طرفی انگار کرمانشاه و آمل با کانون کاله، در پرورش و معرفی استعداد مسابقه گذاشتهاند تا هر کدام چند بازیکن بیشتر به والیبال بدهند برنده شوند، بیخبر از آنکه این مسابقه بازندهای ندارد.
استعدادهایی همچون فرهاد سال افزون، پاسور کرمانشاهی والیبال با شهاب احمدی، برگهای برنده والیبال در شهرها بشمار میروند. میلاد عبادیپور از ارومیه و جواد حسینآبادی و محمدجواد معنوینژاد از اصفهان که ایرج مظفری سرمربی تیم نوجوانان او را کاپیتان تیمش برگزید، هر کدام راهی را میروند که بزرگان والیبال رفتهاند. چند نام دیگر باید گفت تا والیبال با پشتوانههایش بیشتر در چشمها جای بگیرد. علیرضا نصراصفهانی، حمید حمودی یا بازیکنانی مانند سیامک مرندی و محسن رحیمیپناه که با انگیزه جایگزینی فرهاد ظریف تمرین میکنند. چشمهجوشان استعداد در والیبال جاری است و میتوان نامهای بازیکنان جوان دو تیم را کنار هم قرار داد... پس سخن کوتاه تا همین جا کافی.
لیگ برتر والیبال و طغیان مدعیان
تا چشم بر هم زدیم سه هفته از برگزاری رقابتهای والیبال باشگاههای ایران گذشت.
مدعیان کمکم فاصله خود را با دیگر تیمها زیاد میکنند، هر چند درباره والیبال و لیگ برترش باید گفت مدعیان قهرمانی تا مدتها مشخص نمیشوند، حتی اگر بگوییم تا فینال این رقابتها باید برای معرفی قهرمان صبر کرد پر بیراه نگفتهایم. والیبال و لیگ برترش مدعی قهرمانی زیاد دارد.
لیگ برتر یک لیگ حرفهای و بالاترین سطح مسابقههای باشگاهی والیبال در ایران است. این مسابقات از سال ۱۳۷۱ به شکل کنونی آغاز شده است. پیکان، صنام و کاله مازندران پرافتخارترین تیمهای لیگ برتر والیبال پس از انقلاب هستند. این لیگ با همه توجهی که فدراسیونهای والیبال دوران مدیریت یزدانی خرم یا داورزنی به والیبال و سرمایهگذاران آن داشته و دارند، متاسفانه هر ساله به طرز عجیبی از تعداد آن کم یا زیاد میشود و هنوز به ثبات لازم نرسیده است. امسال با توجه به موفقیتهای والیبال ایران در لیگ جهانی، قهرمانی آسیا و در پیش بودن بازیهای بین قارهای، رویداد لیگ برتر میتواند بیشتر از دورههای قبل مورد توجه باشد. بازرگانی جواهری گنبد، پیکان تهران، شهرداری ارومیه، کاله مازندران، نوین کشاورز، میزان مشهد، شهرداری تبریز، متین ورامین، سایپا البرز، آلومینیوم المهدی بندرعباس، باریج اسانس کاشان و شهرداری زاهدان 12 تیم این فصل رقابتهای والیبال باشگاههای برتر ایران هستند. در این میان معرفی مدعیان کار سختی است و هر هفته باید شاهد اتفاقات تازه در بین بازیهای تیمها باشیم.
این لیگ در فصل گذشته با اتفاقاتی همراه شد که امید میرود با پیگیری و دقت نظر مسئولان برگزارکننده دیگر شاهد حوادث زنندهای که در شأن والیبال نیست، نباشیم. از سویی ولاسکو و همکارانش نشان دادهاند به نامها متکی نیستند و در برنامههای خود برای انتخاب بازیکنان، شایستهها را به تیم ملی دعوت و سرانجام انتخاب میکنند آنان در لیگ امسال هم بهدنبال جوانان شایستهای میگردند تا والیبال ایران با عطش حضور در پیکارهای بینالمللی و جهانی از وجود آنها سیراب شود.حتما مردم ایران با موفقیتهای والیبال در لیگ جهانی فصل گذشته، قهرمانان ملی خود را در عرصه توپ و تور بیش از پیش حمایت خواهند کرد.
محمد رضاپور / گروه ورزش
