پیشینه دزدی دریایی در تاریخ

خلاصه این که دزدی دریایی از صدها و شاید هزاران سال پیش مسبوق به سابقه بوده و تا ‌اکنون ادامه یافته است چنان که در سده‌های پیش از میلاد، کشتی‌های متعلق به یونان قدیم و رومی‌ها، غالبا و بارها در دریای اژه و مدیترانه مورد حمله دزدان دریایی این محدوده قرار می‌گرفته است. در حقیقت، دزدان دریایی بتدریج آنقدر قدرت و جسارت پیدا کرده بودند که برای خود حاکم و مقر حکمرانی نیز تعیین می‌کردند. به طوری که رومی‌ها در سال 67 قبل از میلاد ناچار شدند یک کشتی سرباز را برای گوشمالی این دزدان جسور روانه و مقر حکمرانی آنها را خراب کنند. دوره اوج شرارت و غارت دزدان دریایی بین سال‌های 1300 تا 1830 میلادی طول کشید. این دزدان دریایی بیشتر در بندرهای آفریقای شمالی مستقر شده بودند که ایالت «بربرها» نامیده می‌شد. این مراکز خطرناک دزدی عبارت بودند از: مراکش، الجزیره، تونس و تریپولی. آنها به کشتی‌های اروپایی که از مدیترانه عبور می‌کردند، حمله کرده و بعد از غارت کشتی، مسافران آن را دستگیر کرده یا می‌فروختند یا به صورت برده درآورده یا به عنوان گروگان نگاه می‌داشتند. شاید اگر الجزیره در سال 1830 توسط فرانسوی‌ها فتح نمی‌شد، از حجم عظیم این غارت و چپاول دزدان دریایی هم کم نمی‌شد.

یکی از اسم‌هایی که برای دزدان دریایی به کار برده می‌شود، لفظ «بوکانیر» است. این دسته دزدان بین سال‌های 1500 و 1600 در دریای اسپانیا به دزدی و غارت مشغول بوده‌اند. در اصل اصطلاح دریای اسپانیا، معنی سواحل کارائیب آمریکای مرکزی و جنوبی را می‌دهد. در روزهای چپاول دزدان دریایی، این کلمه همان معنی دریای کارائیب را می‌داده است.

بوکانیر‌ها غالبا ملاحان یا برده‌های فراری از کشورهای مختلف بودند که در جزایر یا بنادر هند شرقی گرد آمده بودند. آنها عادت داشتند چهارپایان وحشی را شکار کرده و روی سیخ‌هایی خشک کنند که آن را بوکن می‌نامیدند و بنابراین نام بوکانیر را از این اسم گرفته‌اند.

دزدان دریایی غالبا گنج‌ها و جواهراتی را که از راه غارت و دزدی به دست می‌آوردند، در زیر زمین دفن می‌کردند، چون می‌خواستند کسی از جای گنج‌های آنها خبر نداشته باشد. دزدی دریایی اگرچه در سال‌های موسوم به دوران مدرن بسیار کمتر از گذشته شد، اما هیچ گاه از بین نرفت.