یادداشت

فوتبال ایران و حکایت لیوان آب

محمد علی‌آبادی را حتما می‌شناسید یا حداقل یک بار اسمش به گوشتان خورده است. کسی که در دولت نهم رئیس سازمان تربیت بدنی بود و با یک دست می‌خواست چند هندوانه را با هم بلند کند. مدیر غیرورزشی‌ای که از شهرداری تهران آمد و تلاش کرد هر جور شده تصمیم‌های غیرورزشی‌اش را در ورزش و بویژه فوتبال به اجرا بگذارد و برای او مهم نبود که آیا بدنه ورزش از این تصمیم‌های غیراصولی ضربه می‌خورد یا خیر، اما برای او مهم به دست آوردن دل رئیس بالادستی‌اش بود؛ اما حال جای سوال است که همین یار غار دیروز، امروز علیه دوست و رئیس قبلی برمی‌خیزد و مسائلی را مطرح می‌کند که به لحاظ اخلاقی جایز نیست.

کد خبر: ۶۰۶۶۹۴

بی‌شک برای آنهایی که طی سال‌ها با ورزش و مسائل ریز و درشت آن همراه بوده‌اند، همان موقع نیز کاملا مشخص بود که تصمیمات فوتبالی از بیرون و خارج از مجموعه مدیریتی ورزش، تحمیل می‌شد. مصداق واضح آن وقتی است که فدراسیون با افشین قطبی برای تصدی سرمربیگری تیم ملی به توافق رسید و حتی قطبی نیز در جریان بازی پرسپولیس با فجرسپاسی در شیراز از هواداران تیمش برای حضور در تیم ملی خداحافظی کرد و به یکباره و با سفارش رئیس‌جمهور به علی‌آبادی درباره علی دایی، ورق برگشت تا دایی که در آن زمان در تیم سایپا مشغول بود، با گفتن این جمله که «لابی‌اش خدا بوده است»، سرمربی تیم ملی شود. همه اینها در شرایطی بود که در آن زمان خیلی راحت می‌شد به جام جهانی آفریقای جنوبی رفت.

با شکست تیم ملی از عربستان در تهران و به دست‌انداز افتادن صعود تیم ملی، علی دایی در چشم برهم‌زدنی برکنار شد تا همانطور که آمدنش غیرمنتظره و سوال‌برانگیز بود، رفتنش هم غافلگیرانه باشد. طبیعی هم بود، چون وقتی یک مربی از در پشتی فدراسیون وارد شود، از همان در نیز به اشارتی خارج می‌شود به گونه‌ای که دایی با بغضی در گلو، مدام از نحوه کنار رفتن خود گلایه و جدایی‌اش را به رئیس وقت دولت مرتبط می‌کرد. هر چند که البته او هیچگاه نخواست این مساله را هضم کند که وقتی با سفارش بیرونی آمده، با کوچک‌ترین اشاره‌ای نیز عذرش خواسته می‌شود. حتما در این زمینه برنامه 90 خاطرتان هست که در آنجا عادل فردوسی‌پور وقتی به دنبال بازماندن تیم ملی از صعود به جام جهانی، علی کفاشیان را با پرسش‌های خود زیر سوال برد، کفاشیان اشاره کرد که اختیار لیوان آب داخل دستش را نیز نداشته است!

البته در این فوتبال به اصطلاح حرفه‌ای ما، همه چیز به نوعی با هم مرتبط است و طبیعی نیز بود که وقتی کفاشیان سفارشی و از بالا به فوتبال تحمیل می‌شود، اختیار لیوان آب داخل دستش را نیز در آن مقطع نداشته باشد، چه برسد به این‌که بخواهد در مورد مسائل کلان فوتبال، اختیاری داشته باشد.

این که به گذشته فوتبال نقب زدیم، فقط برای روشن شدن اذهان بود و در حقیقت خواستیم ایراد بزرگ را به مدیری بگیریم که امروز نیز برای ماندن در راس کمیته ملی المپیک دست به هر کاری می‌زند، ولو آن‌که بنا باشد اخلاق را زیر پا گذاشته و برای رئیس قبلی خود که سال‌ها با او نشست و برخاست کرده و به قول معروف نان و نمک یکدیگر را خورده‌اند، دستاویزی درست کند. واقعا که این میزها و پست‌ها، آدم‌ها را به چه راه‌هایی که نمی‌کشد!