در گذشته بیشتر محققان اعتقاد داشتند برخورد دو شیء بزرگ آسمانی در نهایت به تشکیل زمین و ماه خاتمه یافته است. در حالیکه هر چند هنوز هم استیونسون نسبت به فرضیه مطرح شده کاملا متقاعد نشده اما این شانس را در نظر گرفته که با مطرح کردن آن فرصت بیشتری برای انجام تحقیقات بهوجود آورد.
اگر با جزئیات منظومه شمسی آشنا باشید اطلاع دارید زمین، مریخ و مشتری به ترتیب دارای یک، دو و بیش از 60 قمر هستند؛ در حالی که سیاره زهره هیچ قمری ندارد. فرضیه جدید این موضوع را مطرح کرده که در گذشته زمین توانسته ماه را از مدار زهره خارج کند و در مدار خود قرار دهد.
در کنار این موضوع، مساله دیگر اندازه زهره و زمین است که به صورت تقریبی در یک سطح قرار دارد. پیش از این محققان اعتقاد داشتند برای شکلگیری سیارهها باید اجرام آسمانی در زاویه، جهت حرکتی و با سرعتی مشخص به یکدیگر اصابت کنند.
حال اندازه مشابه و البته مواد تشکیلدهنده ماه و زهره این فرضیه را بهوجود آورده که شاید ماه به نوعی قمر سیاره همسایه زمین بوده است. در نهایت باید به این مساله اشاره کرد که تنها دلیل اصلی که هنوز هم مانعی برای اثبات نظریه جدید است، ساختار مشابه هسته مرکزی زمین و ماه است. وجود چنین تشابهی باعث شده حتی خود استیونسون نسبت به فرضیه جدید مطمئن نباشد.
محمد طالبیان