باکتری های مغناطیس سازتومورها را هدف می گیرند

مسوول پروژه اظهار می دارد اگر بتوان این ذرات را به تعداد مناسب از سلول استخراج کرد ، آن گاه می توان از آنها برای هدایت دقیق ملکول داروهای گران قیمت یا سمی به همان نقطه خاصی از بدن که به آن احتیاج است ، استفاده کرد. او می گوید: داروها معمولا در تمام بدن می چرخند و این موضوع ، همیشه چندان خبر خوبی نیست.
او در پیشنهاد خود می گوید: بیماران می توانند یک کاور مخصوص الکترومغناطیسی را بپوشند تا دارو را در محل خاص خودش متمرکز کند. علاوه بر هدف گرفتن تومورهای سرطانی ، این تکنیک در بهبود بیماری های موضعی مانند آرتروز نیز قابل به کارگیری است.
یک بیوفیزیکدان ، همکار طرح از دانشگاه Keele انگلیس می گوید: اگر چه این تکنیک روش خوبی است ، اما این فرضیه ها بدون احتمال خطر شکست هم نیستند، مثلا این ذرات ممکن است از سلول خارج شوند یا این که در عمل نتوان آنها را به میزان کافی تولید کرد. این مسائل اصلی ترین مشکلات فرآوری پروژه هستند. او همچنین افزود: موضوع مهم دیگر آن است که از به هم نچسبیدن این ذرات اطمینان حاصل کنیم.
وقتی این ذرات به عوض این که داخل سلول محبوس بمانند، با آزادی داخل خون حرکت کنند ، وجود خاصیت مغناطیسی ممکن است باعث به هم چسبیدن آنها و تشکیل ذرات بزرگتر شود. در بدترین سناریو، این مشکل می تواند باعث مسدود شدن رگها و آمبولی شود. تیم پروژه همچنین راه ایجاد ذرات مغناطیسی یا آهن خالص با روشهای شیمیایی محض را به جای برداشت کردن سلول از محیط کشت نیز بررسی آزمایشگاهی کرده است.
این ذرات به تنهایی ممکن است هیچ خاصیت مغناطیسی ذاتی نداشته باشند، اما به وسیله یک مگنت می توان آنها را مانند حرکت میکروسکوپی یک تراشه آهنی به اطراف هدایت کرد. اصلی ترین مزیت استفاده از باکتری ها این است که آنها پتانسیل تولید ذرات مغناطیسی را در مقیاس بسیار زیاد دارند. عیب این ایده نیز آنجاست که باکتری به دشواری رشد می کند و بازده تولید ذرات مغناطیسی چندان بالایی ندارد.