بدل‌هایی پررونق‌تر از اصل

با توجه به حجم وسیع مخاطب و گستره پوششی دور از تصور و دسترسی آسان امروز فضای مجازی به‌عنوان یک رسانه‌ و بالطبع تأثیرگذاری آن از سویی و نبود ساز و کارهای کنترل دقیق و نبود حق ثبت اثر و رعایت نکردن کپی‌رایت در سطح وسیع از دیگر سو، سبب شده آثار انبوه شبیه‌سازی شده در زمینه آثار شنیداری هر روز از این فضا سر بر کند و ندای اناالحق سر دهد و جالب این‌که این آثار نه از نظر موسیقایی درخور توجه است و نه از نظر شعر و گاهی هم شاعر، خواننده، آهنگسازی، تنظیم و... همه و همه جز یک نفر نیست، اما جالب‌تر اینجاست که گاهی برخی از این آثار با اقبالی دور از تصور روبه‌رو می‌شوند.

این شبیه‌خوانی‌ها و تقلید صداها را در دو دسته می‌توان عنوان‌بندی کرد؛ یک دسته آنانی که از مدل‌های فارسی‌خوان آن سوی آبها الگو می‌گیرند و دیگرانی که از خوانندگان داخلی و جالب اینجاست در پاره‌ای مواقع صداهای بدلی ـ که حتی گاهی از صدای اصلی قابل تمایز نیست ـ بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرد تا جایی که شنیده‌ام آلبوم یکی از ایشان در همین یکی دو سال اخیر جزو پروفروش‌ها بوده است. وقتی این نکات را از نظر می‌گذرانی می‌بینی که باید از نظر جامعه‌شناسی این موارد واکاوی شود و در کنار آن، جا دارد به آنانی که در این سراشیبی سقوط با عدم برنامه‌ریزی، جلوگیری از انتشار، صدور مجوز و... به افت سلیقه مردم کمک کرده‌اند دست‌مریزاد گفت؛ هرچند هروقت ماهی را از آب بگیری تازه است و هنوز هم زمان از دست نرفته و می‌توان برای آینده با برنامه حرکت کرد. بدیهی است، این نوع تولیدات بیشتر به تولیداتی دارای تاریخ انقضا شبیه است که جز مدت‌زمان کوتاهی میهمان دستگاه‌های صوتی نخواهند بود که می‌توان آن را گونه‌ای موج‌سواری دانست که اگر با فرصت‌شناسی و بخت تولیدکننده اثر همراه باشد این همراهی قدری طولانی‌تر خواهد شد و خواننده هم به نام و نانی خواهد رسید تا زمانی که جلوه‌گری تازه سر بر کند. البته هنوز هم هستند صداهای اصیلی که به هنر و مردم احترام می‌گذارند و در پی خلق آثاری درخور شنیدن و امید بخشیدن هستند و از سیاه‌نمایی‌های معمول و واپس‌زدگی‌ها به دور بوده دوست دارند، هم مخاطبانشان و هم جامعه را با صدا و آثارشان از نشاط و امید سرشار کنند و هنوز بیشتر از درآمدزایی و جذب مخاطب به هر قیمتی، به ذات هنر اصیل و موسیقی و شعر فاخر احترام می‌گذارند.

عباس محمدی ‌/‌ جام‌جم